Marc Hurkmans

Onbevooroordeeld waarnemen

2012-01-07T14:04:00.000+01:00

Kunst, met grote K of kleine k, is een belangrijk onderdeel van het bestaan. Als voeding voor de geest, als bindmiddel tussen mensen. Daar hoef je geen professor voor te zijn en ook geen romantische idealist. Deze gedachte in deze tijden van bezuinigingen gaan door me heen als ik me op donderdag 29 december begeef op de kunstroute door de Watergraafsmeer, die stichting Polderlicht voor me heeft uitgestippeld. Daar loop je dan, niet in een museum maar van woonkamer naar woonkamer, kijk je, onderga je, wordt je betoverd of raak je geirriteerd, samen met andere 'gewone Nederlanders' of in je eentje. Geen betere manier om het bijna voorbije, heftige jaar voor een paar uur van me af te schudden en me over te geven aan onbevooroordeeld waarnemen. “Waarnemen is een oefening – onbevangen, onbevooroordeeld waarnemen is een uitdaging,” stelt Sonja Karle, kunstenares en deelneemster aan deze editie van polderlicht@home. Kunst aan huis, 'kunstwerken die ieder op hun manier een relatie aangaan met de ruimte waarin ze staan opgesteld', zo valt te lezen in het programmaboekje. De initiatiefnemers, John Prop en Louisa Lilani, bieden al meer dan tien jaar op geheel eigen wijze een tegenwicht tegen de kaalslag in het Polderweggebied, waar een flinke lap grond gesaneerd moet worden vanwege ernstige vervuiling. Sinds 2010 is er ook een editie binnenshuis, wat tot bescheidener, maar daarmee niet minder fascinerende resultaten leidt. Een van de verdiensten is dat de kunstuitingen worden genoten door jong en oud; omwonenden nemen een kijkje, maar ook bezoekers van buiten Amsterdam hebben het polderlicht ontdekt. Ik zou mijn ouders ermee naartoe nemen, die normaal echt niet voor dit soort kunst met een vrij grote K te porren zijn.
Een tocht dus langs een zestiental locaties, waarmee je toch al gauw een paar uur zoet bent. In het statige 'Buitenhuis voor actuele kunst' Frankendael, aan de Middenweg, heeft Willem Sjoerd van Vliet zijn werken met spijkertjes opgehangen. Lijntjes, lijntjes en nog eens lijntjes zien we, op klein papier, hier en daar onderbroken door al dan niet leesbare brokken tekst. Opgelichte luxaflexwerking, associeer ik met m'n dichtersverstand. Mijn aandacht wordt plotseling getrokken door een minuscuul spinnetje dat aan de onderste rand van een der kunstwerkjes voorbijtrippelt...ingehuurd door de kunstenaar? Een onbedoeld bijeffect dat desalniettemin impact genereert. Als je er maar oog voor hebt. Van Vliet zelf, die overigens permanent in Frankendael exposeert, heeft zich met potloden en meetdriehoek aan een tafeltje geïnstalleerd. Enkele Polderlichtbezoekers ondervragen hem over de hoed en de rand.

Buiten is het opgehouden met regenen en terwijl ik de drukke Middenweg oversteek, plan ik een route aan de hand van het programmaboekje. Aan deze grote folder annex plattegrond herkent men de andere polderlichtpelgrims op hun tocht naar de kunstwerken, ondergebracht in elf huiskamers en winkels. We zijn met meer dan honderd vandaag, net als gisteren en net als morgen, driemaal een uitverkocht festival. De behoefte is er.
De langsflitsende dia's met tekstballonnetjes van Maarten Bel zijn te genieten in een knusse woonkamer vol theelichtjes aan de Linnaeushof. Bel levert ironisch commentaar op grote en klene gebeurtenissen, een aanpak die giebelende reacties vanaf het bankstel oplevert. Over het waarom van de locatie legt de vriendelijke bewoonster desgevraagd uit, dat zij dit initiatief gewoon een warm hart toedraagt. Achter de rechter zijdeur van de Hofkerk, aan de overkant, tref ik me plotseling alleen en half in het donker aan. Tamar Frank geeft haar interpretatie van een brand die ooit in de Hofkerk woedde. Less is more, denk ik, als ik door de raampjes kijk naar aanflitsend rood en witgeel licht...en dat is niet negatief bedoeld, er wordt een beklemmend sfeertje opgeroepen. Zie ik nu rook ineens of niet? Het is stil. Je denkt aan de brand die gewoed heeft. Laat het tot je doordringen, kortstondig en krachtig.
Beklemming heeft de toeschouwer nog meer in een greep in de bedompte kelder waar Marijke Neppelenbroek heeft huisgehouden. Aan het plafond hangen chaotisch ogende staketseltjes uit ijzerdraad, die worden bewogen door een op de vloer aangebrachte ventilator. Dit leidt tot weirde schaduwbewegingen op de muren. In de kelder werkt het wellicht onbedoeld nogal luguber. Het is aan de toeschouwer om hier, net als bij al de andere kunstwerken, allerlei associaties bij te hebben. Zelf ondervind ik in ieder geval een zekere opluchting als ik na vijf minuten weer in de frisse buitenlucht op weg ben naar de volgende locatie. Inmiddels lijkt het alsof de buitenwereld is veranderd, in een ander licht komt te staan. Dat komt natuurlijk doordat je zo aandachtig van het ene kunstwerk naar het andere reist, je zintuigen worden aangescherpt. Zelfs een oliebol, die je tussendoor nuttigt, smaakt daardoor net even iets anders, en de poedersuiker die je op je jas morst, ziet er nog interessant uit ook. Het is maar hoe je 't bekijkt.
In een en dezelfde straat, de Linnaeusparkweg, komen we vervolgens twee grote tegenstellingen tegen. Aan de ene kant de video van Roy Villevoye en Jan Dietvorst over papoeastam de Asmat. Met een bekertje koffie in de hand, staand omdat de woonkamer helemaal vopgepropt is met bezoekers, zie ik een man die met een bijl een enorm kruisbeeld uithakt om het vervolgens op z'n schouder door de jungle voort te slepen. De kamer staat vol met afgodbeeldjes die bij de film lijken te horen, maar dat is niet zo, aldus de bewoonster die uitgebreid en gepassioneerd tekst en uitleg geeft bij de video. Een paar deuren verderop nodigt Takako Higashihata uit om stil te staan bij de ongrijpbaarheid van ieder moment. In het midden van de verder lege witte kamer staat een enorme vaas. Op de achterwand drijft een waterstroom voorbij. Ik voel zowaar een vorm van ontroering als ik op kousenvoeten en met gevouwen handen naar de waterstroom en dia's op de achtergrond kijk.

Serge Verheugen heeft een 'trilrobot' van wel twee meter hoog in een woonkamer aan de Hogeweg geinstalleerd. Je kunt bij 'm op schoot zitten, en als je de afstandsbediening hanteert, begint hij te trillen en geven drie rode lampen warm licht. Een echte huisgenoot, legt de kunstenaar uit. Enkele deuren verder, in een strak makelaarskantoor, toont Bart Prinsen leegpoëtischediabeelden van restanten uit afbraakpanden in Antwerpen-Noord. Met name de beelden van een wasbak blijven op het netvlies hangen. Fijne locatie ook voor zoiets, een strak mekalaarskantoor...
Vijfhonderd meter verderop, zijn er drie kunstwerken in een hoek van het te belopen gebied te bezichtigen. Helaas gaat wegens een technische storing het werk van Ronald van der Meijs aan de neus voorbij. Met twee projectoren belicht Femke Schaap piepschuimen objecten, waardoor er bewegende, kubistische vormen ontstaan. Een Franse bezoeker dekt met het programmaboekje van Polderlicht een projector af, om zijn vrouw uit te leggen hoe het werkt, maar helemaal komt ook hij er niet uit. Een 'opwaaiende zomerjurk' van Peter Zegveld kan worden genoten in een slaapkamer enkele deuren verderop, aan de Newtonstraat. Bij binnenkomst (ik samen met twee andere bezoeksters) begint er een vrouwenstem te kreunen en waait de door een ventilator aangejaagde spookje aan de wand op. Grappig, maar waar 'm nu precies de 'existentiële onrust' in zit, die volgens een Volkskrantjournaliste het werk van Zegveld zou kenmerken, weet ik zo gauw niet.

Op een etage in het CBK-gebouw aan de Oranje Vrijstaatkade is Arjen Boerstra in zijn korte broek een opvallende verschijning. Vriendelijk glimlachend en groetend loopt hij tussen de bezoekers door, met sommigen een praatje makend. Over de vloer liggen dikke touwen gedrapeerd. Dat zorgt dan weer wel voor een zekere onrust. Boerstra's fascinerende fotoboek ligt helemaal uitgeklapt op een aantal tafels die hij in de lengte tegen elkaar aan heeft gezet. We zien hem in actie in zijn frietkar die midden op een akker staat, met of zonder jachtgeweer, in zijn roeibootje dat op de meest vreemde plekken is neergezet, temidden van graancirkels. Een kunstenaar die graag dingen uit hun context rukt en daarmee de toeschouwer op het verkeerde been zet. Boerstra pakt graag breed uit en dat is weer helemaal tegengesteld aan de bescheiden, maar effectieve manier waarop Sonja Karle haar foto presenteert, van een boom die getroffen wordt door een spectaculaire lichtinval middenin het Zwarte Woud. Om de foto heen heeft ze talloze briefjes opgehangen met namen voor de kleur groen. “Als ik een God zou moeten verzinnen zou hij helemaal groen zijn,” aldus de kunstenares, een God in het groen, in het licht gezet op z'n mooist!” Je staat erbij, kijkt ernaar, bewonderend.

Twee schijnbaar bescheiden installaties van Mayke Verhoeven sieren een bovenverdieping aan de Ringdijk. Op het eerste tafeltje een aantal eieren onder glas, terwijl een zwarte vogel op een lampje toekijkt...het leven en de dood dicht bij elkaar. Zwartgekleurd was is van de tafel gedropen. De eieren staan op een oude krant en ik ga meteen een artikel lezen over oorlogsschip de Hancock, terwijl lezen waarschijnlijk helemaal niet de bedoeling is. De andere installatie, een stilleven dat uit een laboratorium lijkt weggelopen, staat een meter verderop, vreemdsoortig gevormde flessen door verschillende kleuren beschenen. Ieder mag er zelf van maken wat hij of zij wil. Die mogelijkheid is er minder bij Constant Dullaart, die zichzelf als een DVD testbeeld filmt via een webcam. Het is grappig maar het effect is snel uitgewerkt. Om ten slotte deze editie van Polderlichtbinnen te eindigen in een heuse lampenwinkel is een soort ironie van het lot, of bewuste strategie van de bedenkers? Een mini-darkroom staat middenin de winkel, als je achter de gordijntjes plaatsneemt zie je aanvankelijk geen hand voor ogen. Dan zie je dat er iets rondcirkelt, je ontwaart een oog, op de wand tekent zich iets af. Nog meer ongewisheid dus, ditmaal van de hand van Annette van den Toorn, en dat komt de beleving alleen maar ten goede.
In het CBKgebouw wordt door enkele bezoekers en medewerkers afgesloten met gluhwein, peperkoek en een nabeschouwing. Buiten valt de regen. Het jaar is bijna voorbij. Op de valreep in een ander licht. Polderlicht.

Onbevooroordeeld waarnemen

2012-01-05T12:22:00.000+01:00

Kunst, met grote K of kleine k, is een belangrijk onderdeel van het bestaan. Als voeding voor de geest, als bindmiddel tussen mensen. Daar hoef je geen professor voor te zijn en ook geen romantische idealist. Open deur, maar het kan geen kwaad om af en toe door die open deur heen te wandelen. Deze gedachte in deze tijden van bezuinigingen gaan door me heen als ik me op donderdag 29 december begeef op de kunstroute door de Watergraafsmeer, die stichting Polderlicht voor me heeft uitgestippeld. Daar loop je dan, niet in een museum maar van woonkamer naar woonkamer, kijk je, onderga je, wordt je betoverd of raak je geirriteerd, samen met andere 'gewone Nederlanders' of in je eentje. Geen betere manier om het bijna voorbije, heftige jaar voor een paar uur van me af te schudden en me over te geven aan onbevooroordeeld waarnemen. “Waarnemen is een oefening – onbevangen, onbevooroordeeld waarnemen is een uitdaging,” stelt Sonja Karle, kunstenares en deelneemster aan deze editie van polderlicht@home. Kunst aan huis, 'kunstwerken die ieder op hun manier een relatie aangaan met de ruimte waarin ze staan opgesteld', zo valt te lezen in het programmaboekje. De initiatiefnemers, John Prop en Louisa Lilani, bieden al meer dan tien jaar op geheel eigen wijze een tegenwicht tegen de kaalslag in het Polderweggebied, waar een flinke lap grond gesaneerd moet worden vanwege ernstige vervuiling. Sinds 2010 is er ook een editie binnenshuis, wat tot bescheidener, maar daarmee niet minder fascinerende resultaten leidt. Een van de verdiensten is dat de kunstuitingen worden genoten door jong en oud; omwonenden nemen een kijkje, maar ook bezoekers van buiten Amsterdam hebben het polderlicht ontdekt. Ik zou mijn ouders ermee naartoe nemen, die normaal echt niet voor dit soort kunst met een vrij grote K te porren zijn.
Een tocht dus langs een zestiental locaties, waarmee je toch al gauw een paar uur zoet bent. In het statige 'Buitenhuis voor actuele kunst' Frankendael, aan de Middenweg, heeft Willem Sjoerd van Vliet zijn werken met spijkertjes opgehangen. Lijntjes, lijntjes en nog eens lijntjes zien we, op klein papier, hier en daar onderbroken door al dan niet leesbare brokken tekst. Opgelichte luxaflexwerking, associeer ik met m'n dichtersverstand. Mijn aandacht wordt plotseling getrokken door een minuscuul spinnetje dat aan de onderste rand van een der kunstwerkjes voorbijtrippelt...ingehuurd door de kunstenaar? Een onbedoeld bijeffect dat desalniettemin impact genereert. Als je er maar oog voor hebt. Van Vliet zelf, die overigens permanent in Frankendael exposeert, heeft zich met potloden en meetdriehoek aan een tafeltje geïnstalleerd. Enkele Polderlichtbezoekers ondervragen hem over de hoed en de rand.

Buiten is het opgehouden met regenen en terwijl ik de drukke Middenweg oversteek, plan ik een route aan de hand van het programmaboekje. Aan deze grote folder annex plattegrond herkent men de andere polderlichtpelgrims op hun tocht naar de kunstwerken, ondergebracht in elf huiskamers en winkels. We zijn met meer dan honderd vandaag, net als gisteren en net als morgen, driemaal een uitverkocht festival. De behoefte is er.
De langsflitsende dia's met tekstballonnetjes van Maarten Bel zijn te genieten in een knusse woonkamer vol theelichtjes aan de Linnaeushof. Bel levert ironisch commentaar op grote en klene gebeurtenissen, een aanpak die giebelende reacties vanaf het bankstel oplevert. Over het waarom van de locatie legt de vriendelijke bewoonster desgevraagd uit, dat zij dit initiatief gewoon een warm hart toedraagt. Achter de rechter zijdeur van de Hofkerk, aan de overkant, tref ik me plotseling alleen en half in het donker aan. Tamar Frank geeft haar interpretatie van een brand die ooit in de Hofkerk woedde. Less is more, denk ik, als ik door de raampjes kijk naar aanflitsend rood en witgeel licht...en dat is niet negatief bedoeld, er wordt een beklemmend sfeertje opgeroepen. Zie ik nu rook ineens of niet? Het is stil. Je denkt aan de brand die gewoed heeft. Laat het tot je doordringen, kortstondig en krachtig.
Beklemming heeft de toeschouwer nog meer in een greep in de bedompte kelder waar Marijke Neppelenbroek heeft huisgehouden. Aan het plafond hangen chaotisch ogende staketseltjes uit ijzerdraad, die worden bewogen door een op de vloer aangebrachte ventilator. Dit leidt tot weirde schaduwbewegingen op de muren. In de kelder werkt het wellicht onbedoeld nogal luguber. Het is aan de toeschouwer om hier, net als bij al de andere kunstwerken, allerlei associaties bij te hebben. Zelf ondervind ik in ieder geval een zekere opluchting als ik na vijf minuten weer in de frisse buitenlucht op weg ben naar de volgende locatie. Inmiddels lijkt het alsof de buitenwereld is veranderd, in een ander licht komt te staan. Dat komt natuurlijk doordat je zo aandachtig van het ene kunstwerk naar het andere reist, je zintuigen worden aangescherpt. Zelfs een oliebol, die je tussendoor nuttigt, smaakt daardoor net even iets anders, en de poedersuiker die je op je jas morst, ziet er nog interessant uit ook. Het is maar hoe je 't bekijkt.
In een en dezelfde straat, de Linnaeusparkweg, komen we vervolgens twee grote tegenstellingen tegen. Aan de ene kant de video van Roy Villevoye en Jan Dietvorst over papoeastam de Asmat. Met een bekertje koffie in de hand, staand omdat de woonkamer helemaal vopgepropt is met bezoekers, zie ik een man die met een bijl een enorm kruisbeeld uithakt om het vervolgens op z'n schouder door de jungle voort te slepen. De kamer staat vol met afgodbeeldjes die bij de film lijken te horen, maar dat is niet zo, aldus de bewoonster die uitgebreid en gepassioneerd tekst en uitleg geeft bij de video. Een paar deuren verderop nodigt Takako Higashihata uit om stil te staan bij de ongrijpbaarheid van ieder moment. In het midden van de verder lege witte kamer staat een enorme vaas. Op de achterwand drijft een waterstroom voorbij. Ik voel zowaar een vorm van ontroering als ik op kousenvoeten en met gevouwen handen naar de waterstroom en dia's op de achtergrond kijk.

Serge Verheugen heeft een 'trilrobot' van wel twee meter hoog in een woonkamer aan de Hogeweg geinstalleerd. Je kunt bij 'm op schoot zitten, en als je de afstandsbediening hanteert, begint hij te trillen en geven drie rode lampen warm licht. Een echte huisgenoot, legt de kunstenaar uit. Enkele deuren verder, in een strak makelaarskantoor, toont Bart Prinsen leegpoëtischediabeelden van restanten uit afbraakpanden in Antwerpen-Noord. Met name de beelden van een wasbak blijven op het netvlies hangen. Fijne locatie ook voor zoiets, een strak mekalaarskantoor...
Vijfhonderd meter verderop, zijn er drie kunstwerken in een hoek van het te belopen gebied te bezichtigen. Helaas gaat wegens een technische storing het werk van Ronald van der Meijs aan de neus voorbij. Met twee projectoren belicht Femke Schaap piepschuimen objecten, waardoor er bewegende, kubistische vormen ontstaan. Een Franse bezoeker dekt met het programmaboekje van Polderlicht een projector af, om zijn vrouw uit te leggen hoe het werkt, maar helemaal komt ook hij er niet uit. Een 'opwaaiende zomerjurk' van Peter Zegveld kan worden genoten in een slaapkamer enkele deuren verderop, aan de Newtonstraat. Bij binnenkomst (ik samen met twee andere bezoeksters) begint er een vrouwenstem te kreunen en waait de door een ventilator aangejaagde 'jurk' aan de wand op. Grappig, maar waar 'm nu precies de 'existentiële onrust' in zit, die volgens een Volkskrantjournaliste het werk van Zegveld zou kenmerken, weet ik zo gauw niet.

Op een etage in het CBK-gebouw aan de Oranje Vrijstaatkade is Arjen Boerstra in zijn korte broek een opvallende verschijning. Vriendelijk glimlachend en groetend loopt hij tussen de bezoekers door, met sommigen een praatje makend. Over de vloer liggen dikke touwen gedrapeerd. Dat zorgt dan weer wel voor een zekere onrust. Boerstra's fascinerende fotoboek ligt helemaal uitgeklapt op een aantal tafels die hij in de lengte tegen elkaar aan heeft gezet. We zien hem in actie in zijn frietkar die midden op een akker staat, met of zonder jachtgeweer, in zijn roeibootje dat op de meest vreemde plekken is neergezet, temidden van graancirkels. Een kunstenaar die graag dingen uit hun context rukt en daarmee de toeschouwer op het verkeerde been zet. Boerstra pakt graag breed uit en dat is weer helemaal tegengesteld aan de bescheiden, maar effectieve manier waarop Sonja Karle haar foto presenteert, van een boom die getroffen wordt door een spectaculaire lichtinval middenin het Zwarte Woud. Om de foto heen heeft ze talloze briefjes opgehangen met namen voor de kleur groen. “Als ik een God zou moeten verzinnen zou hij helemaal groen zijn,” aldus de kunstenares, een God in het groen, in het licht gezet op z'n mooist!” Je staat erbij, kijkt ernaar, bewonderend.

Twee schijnbaar bescheiden installaties van Mayke Verhoeven sieren een bovenverdieping aan de Ringdijk. Op het eerste tafeltje een aantal eieren onder glas, terwijl een zwarte vogel op een lampje toekijkt...het leven en de dood dicht bij elkaar. Zwartgekleurd was is van de tafel gedropen. De eieren staan op een oude krant en ik ga meteen een artikel lezen over oorlogsschip de Hancock, terwijl lezen waarschijnlijk helemaal niet de bedoeling is. De andere installatie, een stilleven dat uit een laboratorium lijkt weggelopen, staat een meter verderop, vreemdsoortig gevormde flessen door verschillende kleuren beschenen. Ieder mag er zelf van maken wat hij of zij wil. Die mogelijkheid is er minder bij Constant Dullaart, die zichzelf als een DVD testbeeld filmt via een webcam. Het is grappig maar het effect is snel uitgewerkt. Om ten slotte deze editie van Polderlichtbinnen te eindigen in een heuse lampenwinkel is een soort ironie van het lot, of bewuste strategie van de bedenkers? Een mini-darkroom staat middenin de winkel, als je achter de gordijntjes plaatsneemt zie je aanvankelijk geen hand voor ogen. Dan zie je dat er iets rondcirkelt, je ontwaart een oog, op de wand tekent zich iets af. Nog meer ongewisheid dus, ditmaal van de hand van Annette van den Toorn, en dat komt de beleving alleen maar ten goede.
In het CBKgebouw wordt door enkele bezoekers en medewerkers afgesloten met gluhwein, peperkoek en een nabeschouwing. Buiten valt de regen. Het jaar is bijna voorbij. Op de valreep in een ander licht.

Vooruitgeworpen terugblik

2011-12-31T08:40:00.002+01:00

Oudjaarsavond. Nog één keer terugbladeren. 2011, ik ben blij dat het er op zit. Een moeilijk jaar, een moedig jaar.

Heb ik spijt? Nergens van. Mijn twee kinderen hebben het goed, heel goed bij mamma en haar nieuwe man, met wie ik een goed, respectvol contact onderhoud. Sinds mijn vertrek in augustus, ben ik iedere maand op bezoek geweest. Geen groot drama, al ben ik bij het weggaan natuurlijk verdrietig en komen er traditiegetrouw twijfels opdoemen.

Denemarken. Vijf jaar. Hand op het hart: ik heb het geprobeerd.
Denemarken. De relatie, waarvan ik dacht voor altijd, op de klippen laten lopen.
Denemarken. Twee bloedjes van kinderen grootgebracht.
Denemarken. Van fabriek naar fabriek. Van uitkering naar uitzendwerk naar uitkering.
Denemarken. In een bandje gespeeld, korte tijd poetry georganiseerd.
Denemarken. Twee schatten van vrouwen leren kennen. Twee vrienden en tweehonderd bekenden.
Denemarken. Ze hebben nog steeds een gat in hun munt.
Denemarken. Haderslev. Ik had daar oud, heel oud kunnen worden, wonend in een buitenwijk van een klein maar fijn stadje. Herinneringen ophalend aan mijn verleden als undergroundartiest. Inmiddels doop ik mijn tenen alweer in diezelfde underground, die inmiddels voorgoed veranderd lijkt. Al valt niet uit te sluiten dat opgepoetst idealisme ooit weer tot een culturele revolutie leidt.
Denemarken, vaarwel, vaarwel en tot ziens.
Denemarken, het is niet het slechtste land ter wereld om in op te groeien, mijn kinderen zullen er cool worden. Ik mis jullie iedere dag, maar het gaat.
Gaat het echt? Het moet wel. Dus het gaat.

Nederland...Amsterdam, sinds ik er kwam in augustus, had ik soms drie baantjes tegelijk. Er is werk, voor wie niet te kritisch is. Kritisch zijn bewaar ik voor mezelf, voor m'n schrijf- en drumwerk.
Nederland, Amsterdam, ik schaaf aan m'n dichtwerk, en kom daar in 2012 mee voor de dag, hoe dan ook, al dan niet geholpen door een uitgever.
Nederland, ik drum in Blisters en sinds september weer in Gone Bald. Tweemansmachine. Wereldbetoveringsmuziek. Zeven nieuwe nummers in de vingers, innovatieve noiserock, en zijn we erop gebrand om de werelden te veroveren.
Nederland crisisland. Nederland zeurland. Nederland dat zich laat opfokken door standup comedian Geert Wilders. Je kunt met 'm lachen maar neem 'm toch niet zo serieus. Wrok heeft altijd huisgehouden in een volk. Die graaft z'n eigen graf.
Ik vind het weer fijn m'n eigen taaltje om me heen te horen...Engels, Surinaams, Turks en Marokkaans.
't Is een vreemdeling zeker, die verdwaald is zeker, ik zal eens even vragen naar zijn naam.
Nederland en ik dompel me weer graag onder in de bakermat van Limburg bij de familie aldaar.

Amsterdam, ik ben er nog steeds aan het rondzwerven, in de flats van bevriende kunstenaars. Mijn boeken, muziek, drumstellen, keukengerei heb ik onlangs van de ene loods naar de andere overgehuisd. Mijn koninkrijk voor een weekendtas. Het zal in 2012 toch niet gebeuren, dat ik m'n eigen woonruimte vind?

Amsterdam, receptiewerk, krantjes en kaarten rondbrengen, serveerwerk in een broodjeszaak. Komende drie maanden doe ik schoenen in een magazijn. Het diploma Journalistiek, dertig jaar geleden behaald, brandend in de achterzak.
Amsterdam, ik heb er mijn training in het fitnesscentrum voortgezet. Een cadeautje wat ik mezelf een paar keer per week geef.

Nederland, Amsterdam, druk druk druk, lijkt het soms een wonder dat een mens het goede humeur behoudt. Dat je de wekker zet om 7 uur 's ochtends, ook als je nergens heen hoeft, en dat je niet avond aan avond in een valkuilkroeg beland. Dat ik op de een of andere manier nog de behoefte voel om mijn wederwaardigheden te delen. Gedichten te schrijven, het meest overbodige maar daarmee misschien wel het meest nodige.

2011, de laatste avond vanavond, voor mij geen feest, ik ben aan het werk.
2011, Denemarken, Nederland, Amsterdam. Ik ben blij, dat het er op zit. Heb een moeilijke maar ook moedige keuze gemaakt. En ik houd vol. Ongelooflijk.

2012, welkom. Kom nu maar gauw.

TOT ZOVER HET ENGAGEMENT...

2011-12-14T09:16:00.001+01:00

Crisis. Begrotingstekort. Bezuinigingen. Woorden die het ene oor in gaan en het andere weer uit. Is het echt zo ver met mij gekomen? Trek ook ik de dekens van onverschilligheid nog wat verder over de oren? Op de dag dat Occupy in Amsterdam wordt ontruimd, loop ik op een steenworp afstand met de ziel onder de arm een eurocent bij te verdienen.

Een krant 'van en voor de bewoners van de binnenstadsbuurten'. Terrassenbeleid, bouwplannen en andere zaken die de binnenstad aangaan passeren in 12 pagina's de revue. Jaargang 12, nummer 56, december 2011. Duizenden breng ik er de komende dagen rond. Weer of geen weer.

Je moet toch wat.

Visioenen van een aanstaande 'horrorwinter' doen het ergste vrezen, vooralsnog is het droog en schijnt de zon. Onder het fietszadel heb ik met een spin een karretje bevestigd. In dat karretje liggen zo'n zevenhonderd kranten, netjes opgestapeld. Ik parkeer m'n mountainbike in een zijstraatje van de Kalverstraat. Twee duiven pikken met hun snaveltjes in een plas opgedroogde, geelbruine kots. Kalverstraat en omstreken vormen vandaag de missie. Winkel in, winkel uit, het heeft wel wat. Iedere toko met een andere geur, andere muziek...bijna een psychedelische ervaring! Je kop duizelt er van. Tijdrovend, dat wel, om iedere krant in het handje af te geven, soms helemaal tot achterin de zaak. Verkopers hebben standaard een professionele houding waarbij de groet en de glimlach een vast onderdeel van het repertoire vormen. Maar toch ervaar ik de golven van sympathie die mijn kant opwaaien als oprecht. Hoewel eentje het echt overdrijft. Als ik hem een krantje overhandig, roept hij: “Joepie de poepie mijnheer, hartstikke bedankt man.”

Ooit liep ik in een zo groot mogelijke boog om de Kalverstraat heen liep, symbool immers van bandeloze koopzucht. Nu verdien ik er de kost. Het kan verkeren. Ja, we verkeren in december van het jaar 2011 en als je de media mag geloven dobberen we rond in een poel van ellende. Crisis. Begrotingstekort. Bezuinigingen. Woorden die het ene oor in gaan en het andere oor weer uit. Is het echt zo ver met mij gekomen? Trek ook ik de dekens van onverschilligheid nog wat verder over de oren? Steek ik m'n kop in 't zand? Moet ik me niet alleen zorgen maken over m'n eigen portemonnee, maar ook over de problemen van de samenleving, het grote 'daarbuiten'? Rethorische vraag.

Vier uur later en ik zweet als een otter in m'n stoere leren jas. Maar zonder die jas is het te koud. Heb de fietskar opnieuw bevoorraad. Trapje op, trapje af nu. Stickertje hier, stickertje daar. NEE NEE, NEE JA, JA JA... Terwijl ik de 9 Straatjes winkel voor winkel afhandel (de negen gezellige winkelstraatjes tussen de drie grote grachten), mijmer ik over het aanhoudend slechte wereldnieuws. Wat hoorde ik vanochtend op tv, nog wel van een voormalig studiegenoot? Nederland telt 1,5 miljoen mensen die leven onder de armoedegrens. Joepie de poepie, hartstikke fijn mijnheer. 1,5 Miljoen, genoeg om als een leger van robin hood te gaan halen waar we recht op hebben. Recht, recht waarop? Recht op geluk?

Die letter -K vervang je de laatste tijd steeds vaker door een -L...

De avond valt. Mooi, dan zie je het inktzwart van m'n handen niet. Sfeervol floept de kerstverlichting overal aan. Amsterdam winkelt, en drinkt. Gezellig. Toch hoor ik er niet helemaal bij.

In een verleden hebben we hoopvol onze diploma's behaald, twintig jaar later en verschillende crises verder zijn die niet veel meer waard. Een afgestudeerd journalist moet tegenwoordig krantjes rondbrengen, krantjes die hij niet eens zelf heeft volgeschreven.

Terugfietsend naar de tijdelijke woonruimte in de Staatsliedenbuurt. Weinig staatslieden te bekennen in de buurt. Even een hap naar binnen werken. Pasta met groente van gisteren.

In het wijkcentrum, vanwaaruit de krantjes worden verspreid, zet een aardige medewerkster koffie en koekjes op tafel. Het is vrijdagavond en ik vouw een flyer mee in de krantjes. 'Ontdek de geschiedenis, lees Geschiedenis Magazine'. Het veilige verleden...

Het gesprek gaat al gauw over de crisis, meer in het bijzonder: de relativiteit van het begrip armoede in een verhoudingsgewijs rijk land als Nederland.

Op een gegeven moment val ik stil. Dat gebeurt vaker. Gewoon geen zin meer om mee te discussiëren. Bovendien liggen de standpunten vaak dichter bij elkaar dan we willen toegeven. Het praten lijkt eerder een doel op zich. Daar hebben we behoefte aan, als mensen. Ook ik.

Jammer voor mij, neemt mijn stilvallen vaak de overhand. Een moeilijk te omschrijven gevoel. Een ongekende onverschilligheid die zich als een loodzware wolk in m'n kop nestelt. Iets wat met de totale relativiteit van de aardse dingen te maken heeft. Iets wat mij belet om 'gewoon te doen' en 'onbekommerd te genieten'.

Slurpend van de koffie steek ik de flyers van de geschiedenis in de krant van vandaag.

Rond de klok van middernacht en zoals gewoonlijk heeft de afleidingsmanoeuvre genaamd Facebook amper iets opwindends te melden, maar ben ik er toch weer een tijdje zoet mee. Ik rol in bed (matras op de vloer) en rol er opgefrist zeven uur later weer uit (op de vloer naast het matras).

Een nieuwe dag, een niet meer zo nieuw geluid.

Winkeltje in, brievenbusje uit. Af en toe vraagt een toerist de weg naar het Anne Frank Huis, want als je met een stapel krantjes op de arm rondzwalkt, vorm je een dankbaar aanspreeksukkelpunt. Ik mompel iets in de trant van 'er is geen weg, alleen onderweg zijn en als je omkijkt zie je de weg die je nooit meer kunt gaan'...een waarheid als een koe, die vooral starende kalverogen oplevert.

En zo kan het gebeuren dat op deze historische zaterdag dat Occupy wordt ontruimd, ik op een steenworp afstand van het Beursplein met de ziel onder de arm aan m'n eigen hachje loop te werken. JA JA! Hoe kan ik een centje bijverdienen? That is the question. Survival of the shittiest.

Tot zover het engagement.

's Zondags ben ik wederom tien uur aan een stuk in touw. De therapeutische werking van eenvoudig werk. Zwartgallig gemijmer over de neurocrisis en wat er allemaal niet mee samenhangt, blijft nag noegachterwege, evenals de vraag waarom het me niet meer raakt, dat goedbedoelende wereldverbeteraarsnomaden en hun tentenkampen rigoureus worden opgerold, terwijl Hell's Angels een oprotpremie van vier ton opstrijken. Honderden krantjes rag ik in het rond, een ware slachting richt ik aan, kijk toe hoe de brandstapel in het wijkcentrum zienderogen slinkt. Heel even valt er wat regen en naarmate de middag vordert snijdt de wind koud door m'n botten heen. Voor Studio Sport ben ik binnen.

's Maandags eindig ik al in de ochtend bij de bootjes aan de Prins Hendrikkade. Die er drie maanden geleden ook lagen. Ondertussen is er veel gebeurd en niets veranderd of veel veranderd en niets gebeurd.

Elf uur in de frisse ochtend. Daar sta ik dan met m'n lege karretje. Mooie luchten komen onstuitbaar over de hoofdstad aangevaren. Wat heeft de (naaste) toekomst voor ons in petto? Wat moet de arme, goedbedoelende krantenbezorger met zichzelf aan, nu de therapeutische sessie voorbij is?

Niet eens zo onverwacht doemt dat huiveringwekkende beeld weer op. Twee duiven, laten we ze Sisy noemen en Phus, veroordeeld om tot in lengte der dagen voort te pikken in een plas geelbruine kots.

No happy end.

Nederweert, 26-11-11

2011-11-26T11:35:00.001+01:00

Al bouwen de hooge heeren nog zoveel bij wijd en zijd,
altijd houdt de kerktoren precies in ons midden stand

Aan de zoom waarvan het ouderlijk huis
zich als trouwste veste gewaarborgd weet

Het allerbeste antidotum voor de verloren zoon
tegen de aanzwellende ruis van menigte en stad

Hier heb ik tegen bruine monsters getrapt hier
de eerste gedichten de eerste verliefdheid hier

Op het snijpunt rusten drie kanalen voor even bij elkaar uit

Daarna weer loodrecht verdwijnend een onzekere wereld in

Nee nee, nee ja, ja ja

2011-11-26T00:33:00.000+01:00

Dakloos door Amsterdam trapje op trapje af
een paar duizend kranten verspreidend
hoe lang nog wat geld verdienend
lijkt alle woonruimte een paradijs buiten bereik

Loer stiekem bij gezinnen binnen
moeder staat over fornuis gebogen
kinderen spelend pappa krantje lezend
brokken in de keel knoop in de buik

Kinderfietsjes aan trapleuningen geketend
deurstickers vergasten je op nee nee nee ja ja ja

Pissen doe je in de sporadische pissoirs

Speciaal daartoe langs de grachten aangelegd

Pleidooi voor meer eenzaamheid

2011-11-25T19:26:00.000+01:00

Wat moeten mensen zich vroeger eenzaam hebben gevoeld. Geen auto, geen televisie, en…geen mobieltje!
Vanochtend in bus 21 naar het Centraal Station, bemachtig ik me een plekje helemaal achterin. Als ik eenmaal ben gaan zitten, kijk ik om me heen. Lijkt me vrij normaal, om me heen kijken. Toch. Of? Vier, vijf, zes over hun mobieltjes gebogen medeburgers doen het tegenovergestelde. Ik schat ze tussen 20 en 30 jaar. Alleen maar oog voor hun schermpjes, die ze met hun duimen bewerken. Enigszins meewarig staar ik naar hun. Niet te lang aan een stuk, voor je het weet krijg je een mes in je rug.
Minuten verstrijken. Geen oogcontact mogelijk. Deze individuen, zo bedenk ik me, zijn eigenlijk niet echt aanwezig in deze bus. Vlak voor hun voeten kan er zo iemand dood neervallen. Sorry mevrouw, nu effe niet, ik zit te surfen.
Wie in de bus niét mobielt, is ook meteen van een andere generatie. Net als ik. Een generatie, die nog weet wat het is, om niet altijd bereikbaar te zijn.
Een eenzame generatie.
Haast iedereen zit er chagrijnig of onverschillig bij, buiten is het grijs en donker, koud, lelijk, niet leuk… de virtuele wereld daarentegen, die is het tegendeel. Die is leuk!

We naderen het Centraal Station. De nieuwe, zichzelf voortdurend vernieuwende media doen iets met ons werkelijkheidsbesef, daarvan ben ik overtuigd. Is dat erg?
Typische vraag van mijn generatie.

Mobielen in de Fit4Free waar ik sport is ook heel gewoon, leidt soms zelfs tot lachwekkende taferelen. Gisteren zag ik een jongen pushups doen, terwijl z’n mobieltje pal voor z’n neus op de vloer lag. Kon hij toch blijven volgen wat er allemaal niet gebeurde aan gene zijde van het scherm. Ik moet er echt niet aan denken om de hele tijd met mijn mobieltje in de weer te zijn tijdens het trainen.

Op de fiets in het op z’n zachtst gezegd hectische centrum van Amsterdam, zie je het ook veel. Sms’en of bellen op de fiets, langs de grachten, drukke kruispunten overstekend, waarom ook niet. Regelmatig zwalkt er zo’n type te ver naar links of rechts. Hoe vaak ik niet m’n adem heb moeten inhouden als het maar net goed ging, of een vloek inslikken van pure irritatie. Er moeten eerst een paar dames (in negen van de tien gevallen zijn het vrouwen, zal wel met de vaardigheid van multitasking te maken hebben) dodelijk omver gekegeld worden, voordat het verboden wordt.

Mobieltjes zijn niet meer weg te denken. Pas in 2006 kocht ik er een. Tweedehands. Daarna versleet ik er hooguit twee. Dwars over de display van mijn huidige Nokiaatje loopt al anderhalf jaar een ferme barst. Ik vind het wel iets hebben. Behoudt dat ding tenminste nog iets menselijks.

Wat, schrijf jij nog met een pen? Zo reageerde laatst een vriendin in Denemarken lacherig toen ze me met mijn blocnootjes in de weer zag. Ingeklemd tussen twee generaties, waar ik allebei een beetje bij hoor, kijk ik gelaten toe hoe we ons op het zoveelste onmisbare product storten als kippen zonder kop. Ja, ik schrijf nog met een pen. Op levensecht papier. Net zo lang tot er geen bomen meer de hemel in groeien.

Citynightline

2011-11-23T10:44:00.000+01:00

Zo, tijd om de handschoen van m'n blogberichten weer 'ns op te pakken. Begin december ga ik weer een weekje krantjes colporteren in de Amsterdamse binnenstad. Niets leuker dan lezen over bevroren vingertoppen en de strijd tegen de NEE/NEE-stickers, toch?

Tot die tijd andere kost.

Ik ben net een dag terug uit Denemarken. Mijn zoon Milan werd afgelopen maandag 7 jaar. Zeven jaar! Ik zie 'm gisteren nog de wereld in rollen...bevallen in onze woonkamer in Amsterdam-Geuzenveld. De tijd vliegt.

De gemengde gevoelens hebben nog altijd de overhand. Kan ook niet anders, als je in twee totaal verschillende werelden verkeert. Aan de ene kant hier in Amsterdam, waar ik inmiddels parttime werk in een hotel en een broodjeszaak, krantjes en kaarten rondbreng op straat, omringd door herrie, kabaal, ambulances, toeristen, tientallen verschillende nationaliteiten, waar ik drum in Gone Bald, jawel, en woon in een kamertje van maar liefst 12 m2, heel romantisch zo driehoog achter. Aan de andere kant de wereld van mijn twee kinderen in Haderslev. Sinds mijn verhuizing in augustus jl. bezoek ik Babette en Milan een keer per maand, een nobel streven waar ik aan probeer vast te houden.

Vrijdagnacht was het weer zover. De bus van Eurolines heb ik gedag gezegd, voortaan wordt het de Citynightline. Voor maar 60 euro kan ik vanuit Amsterdam naar Kolding op en neer. Om 19 uur stap je in op CS en om 8 uur rol je de trein uit. Ik deel m'n coupe met twee Deens-Turkse meiden, die hun 10-jarige neefje hebben bezocht, dat helaas met leukemie op sterven ligt. Triest. Pas om 10 uur kom ik in Kolding aan. Niet geslapen, wel gelezen (de hele Groene van deze week), geschreven (schaven aan gedichten) en uit het raam naar het niets (de wereld) gekeken.

Kunstenares Barbara heeft haar woning opengesteld voor mij wanneer ik in Denemarken ben, een aardige geste. Heb ik tenminste een plek waar ik met m'n kinderen kan zijn, anders lopen we toch maar de godganse tijd rond te jakkeren in de stad, in de bieb, in de twee plaatselijke speelgoedwinkels, in het park, op straat en natuurlijk de McDonald's. Na een boterham en door Barbara geserveerde æbleskiver (een soort mini-oliebollen), rijden we met vriend Steffen naar het zwembad in Vojens. Een favoriet uitstapje. Waterratten zijn het, Babette en Milan. Laten zich graag in het water door mij achtervolgen. Twee keer een heel kwartier laten we ons in het weldadig bubbelende hete jacuzziwater verwennen. Snoep en ijs na afloop.

's Maandags haal ik eerst Babette op uit de creche. De vriendelijke pedagoges informeren zoals gewoonlijk naar mijn welzijn in 'Holland'. Uit haar kastje trekt Babette een paar tekeningen, en alvast een Kerstcadeautje.

Buiten vraagt ze of ze weer op m'n schouders mag zitten, natuurlijk mag dat. De zon schijnt.

Milan heeft speelkwartier als we aankomen op zijn school en dat valt te horen, wat een herrie maken die kinderen! Zelf is hij in de weer met het uitwisselen van voetbalkaarten met een paar vriendjes. Heeft twee plakboeken vol met die dingen. Babette mag meedoen tijdens het uurtje muziekles. Trotse pappa ziet hoe zijn kindertjes zingen en hun ratelinstrumentjes laten weerklinken.

Om 16 uur moeten ze alweer thuis zijn, want de (Deense) grootouders komen op bezoek. Babette houdt hele tijd haar handje in de mijne. Milan lijkt wat meer afstand te willen houden. In de bus vraag ik of er iets is, nee hoor pappa, er is niks. Met twee buurjongens stort Milan zich thuis op het in elkaar zetten van een Lego Ninjago geval, heeft amper tijd voor de afscheidsknuffel. Babette daarentegen laat zich optillen en geeft pappa een dikke zoen. Niet te geloven dat er weer een maand tussen zit, voor ik ze allebei weer kan zien. Het is heerlijk om ze bij me te hebben en tegelijkertijd doet het pijn. Ach wat zeggen woorden. Je moet er maar het beste van maken.

In de Citynightline terug naar Nederland besluit ik deze keer om wel mijn contactlenzen uit te doen. Kom zelfs min of meer uitgeslapen aan in Nederland. En sta even later alweer broodjes te serveren in de Pijp. Wat nodig is, is afleiding. Het leven gaat verder.

Stadsmonade, welkom...

2011-09-04T10:42:00.000+02:00

Hoe verwoord je het allemaal? De pijn? De afstand? Het gemis? Oh, aan woorden geen gebrek. Mijn dagboek getuigt er van, honderden bladzijden lang. En, pogingen als deze.

'Hoe moet dat dan, met je kinderen?'

De voor de hand liggende vraag, ontelbare malen op het rusteloos zoekende hoofd van de ontaarde vader afgevuurd.

Ik zwerf, van plek naar plek. Woonruimte noch vast inkomen. Een overgang...die misschien nog lang duurt.

Je baant een pad, en dat is dat.

Denemarken. Vijf jaar, was ik daar. Was ik, ben ik? Daar geweest?

Een mooi land, veel ruimte, veel...leegte om en door jezelf heen.

Nederland...verandert.

En is ondertussen oneindig hetzelfde gebleven.

Ondertussen debiteren we onze knetterende noten. In een kelder begon je en in een kelder zul je eindigen.

Door de stoeptegels heen gloort af en toe een schamele broodkorst licht.

De dichter laat meer en meer stilte in zichzelf vallen.

Mijn kinderen. Mijn alles.

Alles of niets.

Voor even verblijf ik, bij mensen die ik soms nog nooit heb ontmoet.

Urenlang lopend door de stad. Voor m'n werk, voor m'n plezier. Oppermachtig levend.

Niet langer hinkelend, een nooit meer te bereiken ideaal achterna.

...meer en meer stilte in zichzelf vallen.

Als een nomade. Draai graag letters om. Als een monade. Wat doet denken aan limonade. Wat herinnert aan rietjes. Aan kluitjes, in het riet.

Ga ik dat aankunnen? Mijn kinderen slechts om de vier tot zes weken zien? Hier wacht een nobele, misschien wel onmogelijke taak.

We zijn weer geland, in het 'eigen' land. Vorige keer was er iets met een bakker, geloof ik. Een paar maanden geleden nog maar.

Een kogel vloog door een kerk heen en nam in het voorbijgaan knielers voor een onbereikbare godheid mee.

...in zichzelf vallen.

Door de stoeptegels heen gloorde af en toe nog heel lang een schamele broodkorst licht.

Amsterdam, 4 september 2011

Op stelten van kristal door de melkweg ijsberend

2011-08-12T07:40:00.000+02:00

In de melkweg, daar speelt een band. We nemen een kijkje.

Hebben het al eens eerder gehoord, en beter.

Willen niet overkomen als pedant, of arrogant.

Met zo onbevangen mogelijke blik richting tussenruimte, waar het altijd goed vertoeven is.

Omdat je er aan niets verplicht bent.

Terwijl we slokken nemen, analyseren we.

Terwijl we analyseren, nemen we slokken.

Amsterdam. Zeshonderd kilometer verwijderd van mijn kinderen, van een Wij. Alles is gewoon doorgegaan, ook, en vooral, zonder mij.

Het voorhanden arsenaal: een handvol gedichten

en vooral heel veel Goede Wil.

Om de leesschade (leefschade?) in te halen, blader je door wel drie kranten tegelijk.

Nederland verandert. Roept iedereen. Europa. In brand. De toon wordt harder. Compromislozer.

Jongeren op straat, weten eigenlijk niet goed wat ze willen.

Dat kan ik me heel goed voorstellen.

Ondertussen schrijft De Popband nog een liedje. Want verliefd

en geliefd worden, dat willen we allemaal. En vergeten al helemaal.

Met mijn kaarten trek ik door alle straten en steegjes van de boordevolle binnenstad.

Een schaduw met een glimlach die zit als gebeiteld.

Ontroerende hoeren proberen hun afgedankte waar te verkopen.

Toeristen schuimen langs.

Tussen de regendruppels door, valt er een enkele zonnenstraal.

Gevels wachten, nergens op, tot er niets gebeurt.

Goed moet ik me voelen. Gelukkig, zelfs.

Geen poot om op te staan, alleen een paar stelten van kristal

om zonsondergangen mee tegemoet te stuiteren.

Abonnement op de langzaamheid

2011-04-05T10:47:00.000+02:00

Het is nooit leuk om te kort te schieten. Zeker niet als je zelf het gevoel hebt, dat je doet wat je kunt, dat je alles uit dat kastje haalt wat erin zit.

De eerste drie uur op m'n werk ga ik door een hel. Welke broden, broodjes, bollen etc en hoeveel en waar en het is gloeiend heet en werkvolk links en rechts en die gebakken lucht waarvan ik buikpijn krijg. Heb je gemerkt, hoe gestresster je raakt, hoe meer je blikveld zich vernauwt? Je kunt haast niet meer denken. Je verliest ondertussen alleen maar meer tijd, Kostbare tijd, zoals het heet, want de wachtende, ongeduldige chauffeurs staan op hun dure horloges te kijken en met een scheef oog naar jou. Wie is die nieuwe? Een hollander? Hebben ze daar niet geleerd om door te werken? Ja, voetballen kunnen ze wel.

Het gevoel dat je kopje onder gaat nog voor je goed en wel hebt geleerd om te zwemmen. Het hond op de kegelbaan-gevoel. Ach, taal kan het allemaal mooi uitdrukken maar als je tot je knieen in het brood staat helpt geen mallemoer je.

M'n baas neemt me mee voor een gesprek in de kelder. We moeten een oplossing vinden. Ja, mee eens. Ik heb zin het op te geven. Maar dat zeg ik niet. Bovendien, alweer een teleurstelling? Ben net moeten ophouden met een studie omdat ik in dit vreemde land geen studiefinanciering kon krijgen. Moet ik na een maandje alweer een pijp aan maarten geven? Wat heb ik eigenlijk voor toekomst hier? Al sinds 2006 sta ik in fabrieken het beste van mezelf weg te geven.

We moeten een oplossing vinden. Morgen word ik op de voet gevolgd. Door een zeer vriendelijke, en zeer snelle collega. Werkt er al 18 jaar en heeft twee hartaanvallen overleefd. Hartaanval zie ik mezelf ook nog krijgen als het zo doorgaat. Kortom, morgen is er weer een dag. In den vreemde. Ondertussen heb ik het gevoel dat Nederland steeds verder van me wegdrijft. En dat dat waar ik naartoe drijf, een onbewoond eiland is. Waar ik mijn drumstokken alleen kan gebruiken om m'n tentje mee op te zetten, en waar m'n tiepmachine hooguit dienst doet als kunstwerk, dat aan goede oude tijden herinnert. Voor flessenpost moet je wel een fles tot je beschikking hebben.

Waar gaat het allemaal naartoe? Waar drijf ik heen? Ooit was er een voorgevoel van een toekomst. Tegenwoordig overleef ik van dag tot dag in een brandhaard. Tussen allervriendelijkste mensen.

Dichter...

2011-03-29T09:49:00.000+02:00

Tijdens mijn studie journalistiek (1985-1988) besloot ik dichter te worden.

Ik geloof dat het in de trein was tussen Tilburg en Weert, dat ik de eerste aanzetten tot poëzie op papier zette. Dichten voorzag in mijn groeiende behoefte om mijn mening over vanalles en nog wat te geven. Journalistiek was daarvoor te beperkt. Op school werd er bij ons ingeprent, dat we objectief moesten schrijven. Dat werkte niet voor mij; mijn politiek bewustzijn ontwikkelde zich, ik wilde me juist engageren. Objectiviteit in een wereld die in brand stond, dat klonk mij teveel als conformisme in de oren.

Ik las in die tijd Sartre, Camus. Vooral Peter Sloterdijk's 'Kritiek van de cynische rede' maakte grote indruk. Tegenover het cynisme van de wereld het 'kynisme', dat wil eggen een soort brutale hondfilosofie á la Diogenes, die directe actie in de plaats stelt van reflectie vanaf de zijkant. Aangespoord door enkele vrienden in Tilburg begon ik me te interesseren voor anarchistische theorievorming.

Op poëziegebied waren het de tegenpolen Charles Bukowski en Paul Celan, die me het meest beïnvloedden. Bukowski leerde me om zonder opsmuk te schrijven. Celan wees op de kracht (en de pracht) van het verborgene.

Bij de diploma-uitreiking hield ik een bevlogen, pathetische rede, waarin ik het in mijn ogen oppervlakkige journalistieke vak hekelde, en mijn keuze voor het geëngageerde dichterschap bevestigde. Ik ging geen loonslaaf worden, maar dichten met behoud van uitkering. Jij krijgt het nog moeilijk, beet een ouder van een leerling me na afloop toe. M'n eigen ouders gingen ook lichtelijk verward naar huis. Maar m'n anarchistische kameraad H. en ik dronken trots nog een biertje op de overwinning.

Dichten is iets, wat je in je eentje doet. Met gedichten alleen kun je bovendien nooit je brood verdienen. Ik weet niet wat ik me allemaal in het hoofd haalde in die tijd. Een combinatie van idealisme, betrokkenheid, uitingsdrang, zelfreflectie. Hoe dan ook, de komende jaren besteedde ik aan dichten en aan lezen. Overdag zat ik thuis te werken. Een keer in de zoveel tijd schreef ik een paar nepsollicitaties, om de sociale dienst tevreden te stellen. De enkele keer dat ik op gesprek moest, werd er iets gemompeld over het feit dat we allemaal wel sinterklaasgedichtjes kunnen schrijven, maar dat geen mens daarmee z'n brood verdient. Er werd niks serieus ondernomen om mij te 'activeren'. Dat is inmiddels wel veranderd.

Misschien was ik naïef, maar ik was in elk geval enthousiast.

In 1989 gaf ik op eigen houtje de bundel 'Nu ik niet meer onder de mensen ben' uit. Er zouden er nog vele volgen. Stuurde een exemplaar naar Herman Brusselmans. 'Wie zulke mooie gedichten schrijft, hoeft van z'n leven nooit meer te werken,' schreef deze terug. Wim Kayzer reageerde ook. 'Je bent veel te calvinistisch voor je leeftijd.'

De meeste van mijn bij elkaar geniete bundels gaf ik weg. Sinterklaas! Aan vrienden, na optredens. Ik legde ze in een paar winkels, jawel. Maar ik was liever bezig met het dichten zelf. Ik dacht niet na over promotie of public relations. Dat waren foute termen voor mij.

Zoals gezegd, ik werkte thuis. Mijn leven speelde zich af tussen mijn flat en bezoek aan de eerder genoemde H., die me bekend maakte met de meest fantastische muziek, en met wie ik in 1990 een anarchistisch tijdschrift begon (hielden we een jaar vol). We experimenteerden met allerlei vernieuwende taalvormen, en onderzochten op artistieke wijze het werk van giganten als Martin Heidegger en Mark Rothko.

Tussen 1989 en 1994 heb ik gebaad in een zee van artistieke vrijheid. Een vrijheid met een paar keerzijdes.

Mijn gedichten bloedden dood. Ik begon mezelf te herhalen. Ik vond het resultaat niet meer bevredigend. De woorden kaatsten op de muren van m'n isolement terug. Minder en minder woorden en meer en meer wit. De enige die me consequent las en aanmoedigde was mijn vriend H.. Maar die gaf soms ook commentaar waarvan ik niet wist, wat ik ermee aan moest.

Dit gedraai rond m'n eigen lege kern was niet, wat ik me er eind jaren tachtig bij had voorgesteld. Ik dacht dat ik een rol zou gaan spelen als maatschappijkritisch punkdichter, die kon optreden in het voorprogramma van The Ex of zo. Maar hier zat ik een beetje doodongelukkig iedere komma om te draaien, om deze vervolgens weg te laten (less is more).

Er doken nog een paar andere problemen op. Na vier jaar ging het uit met m'n toenmalige vriendin. Natuurlijk inspireerde de blues me tot een hoop mooie gedichten. Maar ja.

Ook begon ik meer en meer in conflict te raken met broeder alcohol. H. en ik overgoten altijd onze inspirerende bijeenkomsten met bier en wijn. We begonnen in de namiddag al te zuipen en stopten in het holst van de nacht.

Ik raakte in een serieuze tweestrijd met mezelf. Aan de ene kant mijn dichterschap en deze unieke vriendschap, een wereld waarin alles wat we zeiden klopte. Aan de andere kant mijn eenzame flatje met uitzicht op een bejaardentehuis, waar ik het steeds moeilijker vond om in het dichterschap te geloven en me thuis te voelen. Meer en meer ook liep ik te kankeren op de stad waarin ik woonde, en op al die domme loonslaven om me heen.

Ik zat vast in een negatieve spiraal.

Gedachten hierover, dronk ik vervolgens weer weg.

Pogingen om te stoppen met drinken, liepen op niets uit. Mijn vriend moedigde me weliswaar aan, maar hij ging er zelf mee door, want drinken paste bij hem, zei hij zelf. Ik wist op eigen kracht dit vertrouwde ritme van een paar keer per week samen doorzakken niet te doorbreken. Verzandde in zelfmedelijden.

Er moest iets gebeuren.

Iets radicaals.

In het voorjaar van 1994, na vijf jaar fulltime dichterschap met behoud van uitkering en negatief wereldbeeld, ik was toen 26 jaar jong, legde ik een lijstje aan met namen van grote steden. Herinner ze me niet allemaal maar in elk geval Berlijn, Brussel, Londen, Amsterdam en Den Haag. Namen die mijn verbeeldingskracht prikkelden.

Steden waar ik wat mee had, waar ik wat mensen kende en waar ik eventueel wel naar toe wilde verhuizen.

Volgens H. maakte het niet uit waar je woonde. Voor de verandering was ik het eens niet met hem eens.

Het werd Amsterdam. Een stad, waar ik tot februari 2006 zou wonen.

Na de eerste maanden van 1994 op de oude voet verder te zijn gegaan, stopte ik in september met alcohol. Een nieuwe vijand!

Ik zou het vijf jaar volhouden. Daarna had ik een meer relaxede verstandhouding tot de drank.

In het dichten (want daar moet dit verhaal toch meest over gaan, haha) vond ik...misschien niet een heel nieuwe stijl, maar wel een uitdrukkingsvorm die in die tijdsspanne bij me paste. Dit kwam tot uitdrukking in de bundel 'Paniek!'. Gedichten met titels als Paniek, Terrorist, Auwtoloos, Bloedwerkelijkheid en Zelfmoordenaar. Ik schreef een hekeldicht tegen het koningshuis, die ik voordroeg op VPRO-tv. Een klein succesje.

Amsterdam had werkelijk een heilzame uitwerking op me. Ik maakte solo een soort voortzetting op het anarchistische blad van 1990, vertaalde guerrilla-ontologische teksten (Hakim Bey), werkte als journalist een paar jaar bij actieblad Ravage, later bij Historisch Nieuwsblad en MUG. Ik begon Engelse teksten te schrijven, te zingen, en ik begon te drummen. Bij Radio 100 had ik twee jaar m'n eigen radioprogramma, waarin ik muziek en poetry de ether in stuurde. Een netwerk van vrienden en geestverwanten groeide en groeide...

Kortom, ik leefde me uit. Hoezo, het maakt niet uit waar je woont! Ik had weer lol in het leven. Zet een stap, als je het gevoel hebt dat je stilstaat. Hoe simpel, eigenlijk.

Dichter.

In 1999 gaf ik weer eens iets uit, een bundel met Engelstalige lyriek, 'Paranoia by the dashboard light'. Verzamelde ondertussen gestaag nederlandstalige gedichten.

Een groot deel van mijn nieuwe geluk was afkomstig van mijn relatie met C., die ik in 1997 tijdens de Eurotop had ontmoet. Na een half jaar woonden we samen. In 2004 kregn we een zoontje en in 2006 verhuisden we naar haar land,Denemarken.

Een verhaal apart.

Dichter, dus.

Dichter ben ik nog steeds. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Door de jaren heen heb ik al wat ik geschreven heb, aangescherpt en als ik het niet meer goed vond, heb ik het weggegooid. Inmiddels, hier in 2011, heb ik alles samengesteld tot een verzamelbundel met de werktitel 'Bibliotheek van de Vergetelheid'.

Honderdzesenvijftig gedichten.

Dat lijkt niet veel, voor twintig jaar dichterschap. Maar 'less is more'.

Het lijkt op een bom.

Een bom van stilte.

Geen idee of het ooit het daglicht ziet. Maar het is er.

Het bestaat.

Een tweede, engelstalige bundel is ook klaar: 'Celebrate the nothing'.

Toen ik eind jaren tachtig met dichten begon, was poëzie nog iets tamelijk exclusiefs. Inmiddels is het populairder dan ooit. Het lijkt wel of iedereen gedichten kan schrijven. Misschien is dat ook wel zo. Sinterklaas!

Het enige waar ik op kan bogen, is m'n eigen geschiedenis.

Of die nu uniek is of niet, je hebt er hier wat van kunnen meepikken.

Denemarken-Nederland-Denemarken (deel 1)

2011-03-28T18:55:00.002+02:00

Op velerlei verzoek vertel ik komende weken, hoe het allemaal zover gekomen is, met Denemarken en zo. En zo.

Lees, huiver, en geniet.

Of niet.

Eerst een beknopte bio

Ik:

Marc Hurkmans, geboren 27 februari 1967 in Nederweert. Studeer in 1988 af als journalist. Word dichter, publiceer eerste eigen beheerbundel in 1989. Verhuis in 1995 van Tilburg naar Amsterdam. Verhuis in 2006 met vriendin en kind naar Denemarken. Verhuis in 2009 zonder vriendin en kinderen terug naar Nederland. Verhuis in 2009 terug naar Denemarken (vandaar de titel van dit verhaal).

Werk (betaald): journalist, leraar Nederlands, postbode, nachtportier in hotel, bouwvakhulp, fabrieksarbeider. Op dit moment vaste baan als broodinpakker.

1Meter 78. 82 kg. Bruin haar, groene ogen. Geen tatouages of piercings. Geen vaste relatie. Nog steeds geen website, wel een profiel op Facebook. Geen uitgeverij, wel tweehonderdvijftig onuitgegeven gedichten in de la, Nederlands én Engels. Drummer in twee rockbands: Blisters, Ghostship Whorehouse en Dark Orchid (de laatste is pop).

Is er voor het overige van overtuigd dat iedere vorm van het 'Ik' aan illusies onderhevig is.

Bedoelt hiermee: dat het ik niet bestaat.

Deel 1

Oktober 2009

Werk ik nog als docent Nederlands op een vmbo-school in Zaandam.Wonen doe ik in een flat in Amsterdam-Noord, fiets iedere dag heen en terug. Heerlijk werk maar ik neem het mee naar huis, met slapeloze nachten tot gevolg. De schatjes van leerlingen (vier, vijf klassen van rond de twintig leerlingen) werken me op de zenuwen.

De herfstvakantie breekt aan.

Negen maanden daarvoor was ik uit Denemarken teruggekeerd. Relatie op de klippen, heimwee naar Nederland, naar Amsterdam vooral. Naar patat met, de aardappel in de keel, undergroundmuziek, mijn familie in Limburg.

Een mens moet verder. Dat denkt hij tenminste. Hoe zei Jan Cremer het ook weer? “De mens is zichzelf een wolf.”

In die herfstvakantie bezoek ik, net als iedere maand ervoor, weer m'n kinderen. Die wonen bij hun moeder in Haderslev, Denemarken. Overnachten doe ik bij een bevriende gitarist, met wie ik in een postrockbandje speel. Drums.

Ik zit op een bankje in het park, aan het water, sla m'n getrouwe dagboek open en kijk uit over de stad.

Ik haat dit gat. Dat wil zeggen, ik haat het niet, maar het is er te klein, er gebeurt te weinig. En, erger, alles herinnert aan de voorbije liefde. Het 500 jaar oude zolderappartement bijvoorbeeld, waar ik nog een jaartje de scherven van mezelf heb proberen te lijmen nadat het uitging. Claustrofobische winter. Antidepressiva. Een winter, waarin ik overigens heb geschreven als nooit tevoren.

Dat dan weer wel.

Op dat kutbankje in dat kutpark aan dat kutwater met uitzicht over die kutstad (het staat er nog steeds), daar besef ik dat ik mijn kinderen mis. Buitengewoon mis. Dat het niet kan, zo ver weg van ze wonen. 599 kilometer verwijderd van een Wij.

Kunnen is een groot woord. Natuurlijk kan het wel. Alles kan, als het erop aankomt, als je maar lang genoeg op de tandvlees bijt. Maar, wil ik het?

Godsamme. Wat nu? M'n leraarsbaan opzeggen? Middenin de Crisis? Goeie timing Hurkmans!

Zou overigens best een opluchting zijn. Ik kan m'n werk niet aan. Twee jaar, heeft m'n baas gezegd om me een hart onder de riem te steken, het is twee jaar stressen, daarna krijg je routine.

Twee jaar!

En wat met m'n Amsterdamse band? Zijn we net weer aan het repeteren, hebben we net twee concerten geboekt in Volta en in 't Patronaat in Haarlem; wat ga ik tegen m'n makkers vertellen? Verrader!

Schijt eraan. Iets anders is nog belangrijker, wezenlijker. Ik voel het. Die kinderen van me. Een gat in m'n hart laten ze achter als ik niet bij ze in de buurt ben. Ik dacht dat het wel zou meevallen. Dat het zou overgaan. Niet dus.

En ben ik niet ook naar Nederland terugverhuisd om gemotiveerd door de schijnheilige drieeenheid Teleurstelling Frustratie en Kwaadheid een klein beetje wraak op m'n ex-vriendin te nemen?

Ken jezelf. Wie riep dat ook weer?

Nooit houdt het op.

November 2009

Met twee propvolle weekendtassen en een rugzak lift ik twee weken later met een vrachtwagen mee naar Haderslev, Denemarken.

(Wordt vervolgd)

met dank aan Miek

Voor dood op het strand

2011-03-27T18:30:00.000+02:00

Ik woon op maar een half uurtje fietsen van het strand. Ik ervaar dat als een luxe.

Druk is het niet vandaag op het strand van Hejsager, als ik er om half drie aankom.
(Eerder deze zondag was ik thuis met Milan en Babette, mijn kinderen van 6 en bijna 4. Ik heb ze om het andere weekend, omdat ik om het andere weekend werk. In een bakkerij is dat. Ik pak brood, niet met een b- maar met een p-. Pak het in, honderden rogge- en witbroden die vervolgens door diverse chauffeurs naar omringende tankstations worden gebracht. Na de eerste uren pak ik voorgebakken broodjes in voor in de winkel, en snijd ik brood, ook voor de dames in de winkel. Begin al om 0430 's ochtends, ja dat is allejezus vroeg. Lig dan ook meestal al om 21 uur in m'n nest. Het tempo is hoog, geen tijd voor verveling en dat is alleen maar goed, de tijd gaat snel. Enfin.)

Hejsager Strand ligt in de zomer vol bakkende Denen, Duitsers en Nederlanders, maar vandaag zie ik slechts wat zwarte stipjes van andere wandelaars in de verte. Loop helemaal leeg tijdens de wandeling. Alleen het geluid van de golven, de wind... Ik ben niet de meest blije mens op aarde maar op sommige momenten wel.
Boten liggen met kun kont omhoog in het zand. De worstenkeet is potdicht. Wat oudere paartjes flaneren op de verharde weg. Probeer wat bijzondere steentjes en schelpen te verzamelen. Vind een meterlange stok en stap als een pelgrim verder, niet zuid- maar noordwaarts.
Een eind weegs voel ik een moeheid opkomen en plof ik tien meter van de herrie van het water vandaan in het zand. Val vrijwel meteen in een diepe slaap. Word gewekt door een Deen die zogenaamd zijn hond roept, maar die vlak bij mij is gaan staan. Ik was bang dat je niet meer ademhaalde. Je weet maar nooit... Zag ik er dan zo voor dood uit? Toch bedank ik hem.
Druip af richting fiets, terwijl ik me pijnlijk van de aanwezigheid van de man op het strand bewust blijf. Verdwijn met de staart tussen de benen tussen de doodstille vakantiehuisjes, waar ik het pas echt spaansbenauwd krijg. Wat een contrast met de woestheid nabij het water! Sommige 'huisjes' zijn net villa's. Maar er spreekt een lome landerige eindeloze verveling uit die me naar de keel grijpt. Wegwezen hier.
Fiets tegen de wind in naar huis (35 minuten dit keer), waar ik in de zonovergoten woonkamer op het zuiden onmiddellijk in mijn zee van boeken en platen en ander geestelijk voer duik.

Stickers&Dick Graffiti, deel 2

2010-12-28T20:33:00.000+01:00

From sixpack to one bag and back' heet het nummer dat we vandaag in elkaar hebben geknutseld. ja, een echt nummer, met een kop en een staart en een middenstuk. We waren toch bijeen gekomen om vrij te jammen? Klopt, maar de manier van werken waar Ivo vandaag mee aankwam, is uiteindelijk zeer bevredigend moet ik zeggen. Eerst speelde ik een drietal drumpartijtjes in. We kozen de derde om vandaag iets mee te doen; een lekker traag modderritme dat ik op de floortom begin. Ivo legde er wat fijne bass overheen, daarna gitaar, en toen was het tijd voor de nog immer zieke Kees om met wat vervreemdende orgelklankjes het nummertje op te spekken. Nog geprobeerd een tekst erbij te performen maar dat werkte niet (wel iets leuks geschreven in de trant van ''after one thousand crunches, i guess i just had too many free lunches...etcetera). Ivo en ik gaan via onze Dropbox ideeen voor nummers aan elkaar doorgeven en dan komen we eind februari weer bij elkaar. Een aparte manier van werken maar doelmatig genoeg als je zeshonderd kilometer van elkaar vandaan woont.
Overnachten deden we in Ivo's huis in Brunssum, waar hij me van een likkebaardend lekkere collectie elpees en singles liet proeven. Vanochtend na het ontbijt bladerde ik door 3000 jaar kunstgeschiedenis. En las ik het eerste exemplaar van het nieuwe tijdschrift Bink, met Ivo en Kees in de redactie...misschien later een recensie.
En zo heb ik weer een paar vakantiedagen met goeie vrienden op de best mogelijke van alle manieren doorgebracht. Geen idee wat er verder nog in 'arm Nederland' (zo luidt immers de titel van mijn blogreeks) is gebeurd. 'Wat ligt aan mij!' (Nietzsche)

Stickers&Dick Graffiti, dag 1

2010-12-27T18:38:00.000+01:00

In de oefenruimte van PandaPanda jam ik met Ivo; morgen doet ook Kees mee, die nu alleen helpt met de microfoons en een andere afspraak met een andere band heeft. Ivo en ik vinden elkaar al gauw op drum, gitaar en bass (die je fijn kunt loopen...maar dat betekent wel dat de drummer, ik dus, geen millimeter ruimte krijgt om d'rnaast te hakken. Goeie oefening). Ivo is echt goed om met het grootste gemak spannende dingen te voorschijn te toveren. Ik hoef er eigenlijk alleen maar iets vets onder te leggen. Over de aanpak deze twee dagen hebben we nog even gesproken en we bleken een ander idee ervan te hebben. Zelf had ik het idee dat we vrije, lange improstukken zouden gaan spelen. Dat ken ik van onder andere Chaos Rules waarin ik heb gespeeld, en het nog immer existerende De Reizende Verkoper uit Amsterdam. Iemand begint met iets, bijna niets, en langzaam maar zeker ontrolt zich een warboel aan geluidskleuren, en soms lijkt het ergens op, soms niet. Maar Ivo en Kees werken liever een paar kortere, strakke jams uit. Volgens Kees is het niet te doen om in een paar dagen lagen noise over elkaar te leggen. Ook goed, ik ben allang blij, ja in de zevende hemel achter het vette drumstel van Kees, die morgen op de keyboards wat vervreemdende klanken te berde gaat brengen. Onze jams vandaag herinneren soms aan Turing Machine en Jesus Lizard, maar het is natuurlijk de kunst om iets eigens te creeren en ik ben ervan overtuigd dat dat gaat lukken ook. Trouwens nog behoorlijk lang wat we opnemen, 25 en 45 minuten. Zitten absoluut stukken bij die we morgen gaan gebruiken. Spelen doen we in het Landbouwbelang in Maastricht, gelegen aan de Maas op een half uurtje lopen van het centraal station. Toen ik aankwam om 1230 uur, stonden er een vijftal kunstenaars de toch al met graffiti opgesierde muur aan de Maaskant te bespuiten. Wat een unicum, dit kraakpand in Limburg. Twee kacheltjes houden ons warm. En de muziek natuurlijk. Onze jams zijn door het gehele pand te horen. Eigenlijk spelen we dus al meteen live. Zo hoort het.

Kroonhert

2010-12-26T20:15:00.000+01:00

Met mijn rouwende tante Wilhelmien wandel ik op tweede kerstdag door de Weerter bossen. Plukken sneeuw vallen vanaf de takken die boven onze hoofden doorbuigen. Bij het Grenskerkmonument, waar de Minderbroeders honderden jaren geleden verboden kerkdiensten hielden, weerklinkt een krakend salvo: een van de vele dennentakken geeft zich gewonnen onder het loden gewicht. Ik zeg: de kathedraal stort in. We lopen verder. Ze tikt me op de schouder, wijst naar rechts. Vijftig meter verderop, half verscholen tussen de stammen, staart een kroonhert ons aan. Even later zweeft een witte reiger sierlijk over het licht stromende water van de Oude Graaf. Mensen kom je bijna niet tegen. Die worden dan ook niet gemist. Behalve de dierbaren, over wie we af en toe spreken. Eentje in het bijzonder, met wie Wilhelmien 23 jaar lang heeft gedeeld wat er door geliefden te delen valt. Oh jawel, praten over serieuze onderwerpen en over wittewasjes doen we ook. En er wordt gelachen, hartelijk gelachen. Maar ja.
Voelbare stiltes, ondeelbare pijn.
Sluiers mist aan de bosrand trekken dicht. Onze knerpende voetstappen in de sneeuw. Woorden die tussen de stilte vallen.
Heb ik een soort van troost kunnen bieden? Hooguit voor even.
Menselijke broosheid in een wonderbaarlijk winterlandschap.
Ik schiet tekort.
Op weg naar huis, valt er nog meer sneeuw.

Bubbel

2010-12-26T00:45:00.000+01:00

Met Seven Stabs van Redneck Manifesto op m'n kop schrijvend, kijk ik terug op m'n eerste weekje vakantie waarbij ik een paar keer in propvolle vertraagde treinen dwars door een omvergesneeuwd Nederland (gratis erwtensoep op het station van Breda!) reed. Kranten heb ik amper gelezen; het nieuws interesseert me eerlijk gezegd geen zak. Mijn voornemen valt nu al in puin, om na een half jaar te zijn weggeweest uit Nederland een indruk te geven van hoe dat voelt. Who cares!
Heb het twee keer klaargespeeld om een half uurtje te gaan rennen; vanochtend langs het kanaal belandde ik daarbij herhaaldelijk in een halve meter sneeuw; een ambitieuze jeep die achter m'n reet aan reed, reed zich daarbij prachtig vast (niet in m'n...maar in de sneeuw), haha! Het zonnetje scheen prachtig. Het leven is prachtig. Het was een prachtige week. Niet zo moeilijk als je prachtmensen ontmoet.

Bij Miek in huis tref ik mezelf al snel met de tong uit de bek en scheefhangend hoofd aan voor haar rijkelijk gevulde boekenkasten tot de nok gevuld met mijn favoriete schrijvers m/v als schrijvers die ik nog graag wil lezen.
Er was een expositie van Munch in de Kunsthal en daar gingen we naartoe. Iedereen kent De Schreeuw, maar een dwars door het doek vallende gele boomstam, een voorbijschietende lucht, een wild zelfportret of een ziek kind kunnen net zo naar de keel grijpend zijn. In het museum gaan we ieder ons weegs en vinden elkaar na een half uurtje terug. Het gaat allemaal vanzelf tussen mij en Miek, die ik nog ken uit Tilburg waaruit ik in 1995 opgelucht en uitgedicht met de staart tussen de benen vertrok. Ongedwongen over boeken films en vanalles en nog wat lullen, samen eten en drinken, ervaringen uitwisselen, knuffelen, samen hondje Buffel uitlaten, door de Albert Heyn struinend (voor mij als expat een transcendente ervaring, moet ik toegeven), Preacher verorberend; we geven elkaar de ruimte, genieten van elkaar, ja, geven elkaar liefde zonder er verder vanalles bij te hoeven bedenken, een verademing. Wij zijn van die kluizenaartypes die goed alleen kunnen wonen en werken, maar als we dan voor de verandering 'ns in zo'n bubbel van zielsverwantschap terechtkomen...godsamme wat goed! Miek is open, openhartig, een openhartigheid waarbij ik me soms wat onzeker voel maar die me ook uitdaagt en behaagt. Dat is nog eens even wat anders dan de op zich sympathieke, maar de kat uit de boom kijkende Denen met wie ik in Haderslev te maken heb. Kat uit de boom? Miek grijpt het beest bij de staart en bijt er eens flink in, rwwwaaaaah!. Ik denk er na drie perfecte dagen dan ook sterk over om Miek achterop m'n rugzak te binden en te ontvoeren. Maar met haar vriendenkring en haar fantastische atelier op een steenworp afstand voelt ze zich toch wel als een vis in het water daar in Rotterdam-West. Volgende ontmoeting echter sta ik niet voor de gevolgen in.

In Nederweert, bij m'n ouders in de woonkamer, heb ik dagelijks van 's ochtends half zeven tot ergens in de middag met de potlood zitten te zweten op portretten van neefjes en nichtjes. Vandaag, eerste Kerstdag, zijn m'n zussen en broer er en hun kinderen. Limburgse gezelligheid ten top. Het ideale moment waarop ik mijn schatjes Milan en Babette zou moeten missen, maar dat doe ik wonderwel niet. Ik weet dat ze het goed hebben bij hum mamma. De konijnenpootjes vliegen al gauw rond m'n oren, zelf houd ik het op een moot zalm. Waarbij ik als dichter nog Lonne van 8 jaar moet citeren, die in een gedichtje over haar vorige week gestorven hond Scott heeft geschreven: "Ïk huil om je, VAN TRAAN TOT TRAAN". Van traan tot traan. Dat had ik nooit beter kunnen verzinnen.

Captain Beefheart

2010-12-20T22:14:00.000+01:00

Hij is er 's ochtends vroeg, als ik een paar uur voor de wekker wakker wordt. Via een of ander lied, dat zich in de barakken van mijn slapeloze geest heeft teruggetrokken.
Hij is er als ik een zakje noodles opentrek.
Als ik de afwas doe, me wat rudiments probeer eigen te maken, door m'n dagboek blader, hij is er met de regelmaat van de klok.
Hij was er al, toen ik als pubertje een slaapkamer deelde met m'n grote broer. Toen ik in Stilburg m'n laatste oortje zat te versnoepen.
Hij is er, als ik volgende week maandag en dinsdag met Ivo en Kees de vrije klank ruim baan bied.
Hij is er eigenlijk altijd. Door zijn muziek, of anti-muziek. Door zijn schilderijen. Door die apocalyptische stem, die absurde teksten, zijn volstrekt scheve kijk op dingen, zijn angstvisioenen over de grote stad, zijn uithoudingsvermogen in de woestijnen van de tijd.
Hij is er altijd, en zal er altijd zijn.
Maar in de kranten schrijven ze, dat hij dood is.
Captain Beefheart. Don van Vliet.
Misschien hebben ze gelijk.
Het zou me niet verbazen, als ik zo eens om me heen kijk.

Sneeuwwitje en de zeven sneeuwbergen

2010-12-19T23:24:00.002+01:00

M'n chauffeur scheurde alles en iedereen omver in Duitsland en arriveerde rond de klok van drie in Doetinchem. 1 Keertje gestopt om m'n blaas te ledigen.
In een AD op een tafel valt te lezen dat men had gewaarschuwd voor die pedofiel, en dat Femke ermee gaat stoppen. Ik moet ineens enorm poepen. Daarna een koffie.
Vier uur, vierduizendvierenveertig Nederlanders en vier vertraagde treinen later jagen de vlokken op het station van Weert om Sneeuwwitje haar oren heen.
Kleumende Nederlanders in alle soorten en maten. Maf om weer constant rollende R's om me heen te horen. Tot ik er (nu al) genoeg van heb en de Zen Stone op m'n kop zet en van vriend Ivo's files met oa. Redneck Manifesto en Other Men geniet.
Kukel regelmatig in een zen-achtige bijslaap. Herlees ook m'n dagboek uit 1987. Laat dat nou net over mijn toenmalige stage bij de Limburger in Roermond gaan, de stad waar ik net voorbij ben gesjeesd.
(Ik ben m'n complete dagboek aan het intikken.)
De buschauffeur tussen Weert en Nederweert is hysterisch vrolijk. Als om te voorkomen dat hij ons zometeen het graf in rijdt.
Dwars door meer dan zeven sneeuwbergen heenbanjerend onderweg naar het ouderlijk huis.
Na een berg friet (toch wel gemist in DK) zie ik met m'n ouders Boer Zoekt Vrouw (wachten is op het programma: Dichter Zoekt Vrouw) en Peter R. de Vries, lache.
Merk dat ik de keiharde fitnessdiscipline mis. Leg m'n tekengerei in de woonkamer, ga wat familieportretten vervaardigen de komende dagen. Sorteer foto's en stuit daarbij gelukkig zonder noemenswaardige blues op veel materiaal uit mijn eerste jaren in Denemarken.

Arm Nederland!

2010-12-19T06:26:00.000+01:00

Zes minuten over zes in de sneeuwwitte, ijskoude Deense decemberochtend. 19 december 2010. Ik ben een half jaartje niet in Nederland geweest. Hoorde net op de Deense radio over oorlogstoerisme en sloppenwijktoerisme terwijl ik voor ontbijt een blikje haring in tomatensaus naar binnen lepelde. Portret van de Nihilistische Volkspartij, lache! En een gaaf interview met de auteur van het boek 'Ik ben een leger', want Denemarken is een land in oorlog. De teneur: het volk is apathisch, maar er komt een omslag. Natuurlijk, ik weet er alles van want ik ben een postmoderne Jezus Christus, een ubermensch zo je wil. Ze zijn de spijkers al aan het zoeken om me aan de schandpaal te nagelen. Vergeten alleen in het eigen oog te kijken. Geert Wilders (arm Nederland!), leeft die nog? Wat is er gebeurd, al die tijd dat ik ben weggeweest? Het laatste wat ik heb meegekregen, was iets over uitzendkrachten die niet met hun tengels van kleine kinderen kunnen afblijven. Arm Nederland! De komende twee weken ben ik er. Het zwarte schaap. De mislukte balling. Kerstmis. Nieuwjaar. Undergroundmuziek met vrienden. Wat bedplezier. We zullen zien, zei de blinde en zag alles. 'Ach, wat is er gelegen aan mij!' (Nietzsche). Maar toch. Zestien minuten over zes in de ochtend, en nul facebookvrienden op de chat. De wereld slaapt. Nog wel.

De singletherapeut

2010-10-27T09:56:00.002+02:00

De singletherapeut

De wachtkamer van singletherapeut Menno Ohnesorg was bijna tot de nok toe gevuld, toen Harry Bruinsma er die maandagochtend om 11 uur arriveerde. Bij de aanblik van zoveel lotgenoten kreeg Harry zin om zich om te draaien, maar hij vermande zich. Singlezijn viel hem veel te zwaar de laatste tijd, en daar moest hij nodig wat aan doen.

Harry maakte onmiddellijk oogcontact met de niet-blonde receptioniste. Harriette Janssen, zo las hij op haar naamkaartje, glimlachte naar hem, en zei vervolgens goeiemorgen. Geen slechte start. Terwijl hij met een enorme krachtsinspanning zijn ogen van haar borsten weghield, tikte ze zijn gegevens in de computer. Harry rook z'n eigen bieradem. Weer vergeten zijn tanden te poetsen, het ging echt niet goed met 'm. Harriette gebaarde hem naar de wachtkamer. Menno zou hem straks wel roepen, zei ze. Ze schonk hem een knipoog. Toe maar.
Menno... Alsof de therapeut nu al een vriend van Harry was, nog voor hij deze had ontmoet.

Vlak bij het kinderspeelhoekje waren nog een paar stoelen vrij. Harry ging zitten en begon z'n schouderspieren los te gooien om zich wat te ontspannen, maar stopte daarmee toen hij zich realiseerde dat dit bij de anderen wel eens uitsloverig kon overkomen.
Harry begon te wachten. Al gauw werd hij omringd door rondvliegende Legoblokken. De meeste aanwezigen zaten met elkaar te kletsen. Hij telde twintig man, van wie hij er gelukkig niet een kende. Mannen en vrouwen.
Harry grijnsde naar de dreumesen die vlak voor hem op de vloer met het nog immer populaire Deense speelgoed aan het kloten waren. Een van de dreumesen, een fikse snottebel onder de neus, lachte zowaar terug. Zie je wel, zei hij bij zichzelf, ik ben een mensenvriend. Het stikte van de planten in de wachtkamer en aan de wanden hingen kleurrijke posters van Amnesty International, Free Tibet, Dierenbevrijdingsfront, yoga- en zumbakursussen. In kinderlijk handschrift had de singletherapeut enkele slogans op de muur laten aanbrengen. Op Harry's mond verscheen een cynische trek:
'Een voor allen, allen voor een'.
'Wat me niet dood maakt, maakt me sterker'.
'Ieder het mijne'.
Blijkbaar was het er de singletherapeut alles aan gelegen om een huiselijk sfeertje te creëren. Een paar meter verderop stond een koffieautomaat, maar dat durfde Harry nog niet.

In zijn in 2009 verschenen bestseller 'Samen is ook maar Samen', dat bij lezers en lezeressen wereldwijd een gevoelige snaar had geraakt, had de sinds kort in Amsterdam gevestigde multimiljonair Menno Ohnesorg zijn singlefilosofie vastgelegd. Harry vond een exemplaar op het tafeltje naast hem, tussen kinderboeken, lifestyle-magazines en Sudokuboekjes. De ezelsoren en uitroeptekens in de kantlijn betekenden niet veel goeds; dit kon wel eens een lange zit worden. Harry haalde toch maar een bekertje koffie, en begon te lezen. Hij herkende ogenblikkelijk passages uit de lovende recensies in de krant.
Veel nieuws stond er eigenlijk niet in. De kracht van Ohnesorg's bestseller zat 'm niet in zijn analyse. Iedereen wist immers dat de westerse wereld werd overspoeld met echtscheidingen en ontrouw. Dat het kerngezin de kern was van alle onzin, daarvoor hoefde je maar om je heen te kijken. Nee, de gewiekste zakenman Menno Ohnesorg, een neef van de in 1968 bij studentendemo's in Duitsland door een politiekogel gedode Benno Ohnesorg, wist gewoon handig in te spelen op de enorme behoefte onder mensen aan een gelukkig liefdesleven.
Singletherapie was een logisch vervolg op paartherapie. In plaats van paren te leren om samen te zijn, leerde singletherapie alleenstaanden om alleen te zijn. In de toekomst zouden we niet meer spreken van een samenleving, maar van een alleenleving. Natuurlijk zouden mensen altijd op zoek blijven naar liefde, naar seks, maar het doel zou niet langer zijn om met z'n tweetjes tot in het einde der tijden weg te rotten (Ohnesorg nam geen blad voor de mond).
In het leven draaide het hoofdzakelijk om twee zaken: geluk en genot. De goeroe van de singletherapie, die zich baseerde op ervaringen met de Bhagwansekte en indianenstammen uit Noord-Amerika, voorzag een radicale vorm van onbaatzuchtigheid. Het grootste genot en het hoogste geluk vielen toe aan degenen, die geluk en genot met anderen wisten te delen.
Een belangrijk deel van het boek was gewijd aan de dood. Ohnesorg beschreef heel manipulatief hoe hij en z'n vriendin Carla hand in hand bij de grafsteen van een van z'n exvriendinnen staan te mediteren. Zwijgend, respectvol. Confronterend. Ieder mens is alleen met z'n eigen dood, schreef Ohnesorg. De dood van je geliefden kun je niet van hen afnemen. Wie zich daarvan bewust raakt, bindt zich niet zogauw aan een ander, en gunt een ander eerder het beste, in dit korte leven.
Alleen zijn met je eigen dood. Daar kon Harry Bruinsma wel wat mee. Maar wat Ohnesorg nou precies voor therapie aanbood? Er was maar één mogelijkheid om dat te ontdekken.

“Kan je d'r wat mee?”
Verschrikt kijkt Harry op. Hij heeft niet eens gemerkt dat er iemand naast hem is komen zitten.
“Rustig maar, ik bijt niet. Goed boek, hè?”
“Eh, ja, ik geloof het wel.”
“Charlotte.” Ze geeft hem een hand. Leuk jurkje, levendig gezicht.
“Ik vond het eigenlijk nogal eng om hier naartoe te komen. Maar m'n beste vriendin is hier ook geweest en zij heeft er veel aan gehad.”
“Oh?”
“Tja, single zijn, je hebt toch wel zoiets van: ik ben zielig. Maar dat zijn we dus helemaal niet.”
“Integendeel.”
“Precies. Het is alleen niet altijd even makkelijk.”
“Geen seks en zo, hè?” Harry floept het eruit. Charlotte kijkt Harry aan. Deze schuift wat Legoblokken weg met z'n schoen.
“Neuken is het probleem niet. Het is meer alles wat eraan vooraf gaat. En wat daarna komt. Snap je?”
“Oh ja, absoluut.” Harry heeft geen idee waar zijn charmante buurvrouw het over heeft. Het ontbreken van seks is voor hem nou juist het allergrootste probleem. Voor vrouwen ligt dat anders; die hoeven hun benen maar te spreiden en de eerste de beste oetlul dient zich aan; gek wordt hij ervan. Maar hij houdt wijselijk z'n mond.
“Volgens mij zeg je maar wat. Je denkt vast: vrouwen hoeven hun benen maar te spreiden en de eerste de beste oetlul dient zich aan. Maar denk je nou echt dat dat een oplossing is?”
Harry is uit het lood geslagen door zijn vlotgebekte buurvrouw, maar besluit ondanks zichzelf om tegengas te geven.
“Seks geen oplossing? Een potje neuken per dag houdt de dokter wag.”
Harry windt zich meer op dan hij van plan was. Charlotte glimlacht.
“Rustig maar, vriend. Je hoeft je niet meteen aangevallen te voelen.”
“Ik voel me helemaal niet aangevallen!” Een paar andere bezoekers kijken even hun kant op.
“Geluk en genot delen. De dood, die een mens vrij maakt. Daar kan ik wel wat mee. Maar...” Harry aarzelt. Hij kent zijn buurvrouw nog maar een paar seconden.
“Je bent teveel een hoofdmens, Harry. Ik zou bijvoorbeeld best met je naar bed willen. Maar niet vanwege de dingen die je zegt.”
“Ik heb niet eens een bed, ik slaap op de vloer.” Charlotte lacht, geeft 'm een tikje met haar elleboog.
“Ik zeg niet dat mannen teveel pikgericht zijn, maar wel teveel ik-gericht. Laat je zelf los, en de liefde komt vanzelf.”
Hm, daar had Harry nog nooit op die manier over nagedacht. Zijn ego was juist de rots waaraan hij zich vastklampte. Je ik loslaten, om het alleenzijn beter te kunnen verdragen, was dat de remedie?
Was hij zelfingenomen? Charlotte keek hem aan.
“Ik mag jou wel, Harry, je doet je tenminste niet intelligenter voor dan je bent.” Hij kijkt haar woedend aan, maar ziet dan dat ze knipoogt. Er breekt iets in hem. Deze vrouw is slim, mooi, en heeft humor: met haar wil hij wel trouwen, liefst zo snel mogelijk. Snel probeert hij dit teken van zwakheid diep weg te stoppen in z'n onderbewustzijn, maar Charlotte heeft best de blos op z'n wangen gezien. Ze is er niet op uit om hem een hak te zetten. Dit hier is geen machtsspelletje. Wat is het wel?
“Luister, beste man, ik moet je iets bekennen.” Harry rolt het lege koffiebekertje tussen de palmen van z'n handen.
“Ik luister.”
“Is je niks opgevallen?” Harry kijkt haar aan. Kijkt om zich heen. Vervolgens weer naar haar. Er begint 'm iets te dagen. Geen enkele bezoeker is nog de kamer van de singletherapeut ingegaan. Die dekselse Menno Ohnesorg! Waar kan een mens zich immers meer alleen voelen dan in een wachtkamer? Charlotte is gewoon een onderdeel van de therapie. Benieuwd wat ze nog meer voor me in petto heeft, denkt Harry, en lacht.
“Volgens mij,” zo begint hij, “is dit het begin van een prachtige...” Maar haar wijsvinger belandt op zijn lippen, voordat hij de zin kan afmaken.

Garderobejongen

2010-10-27T09:55:00.000+02:00

Embodiment was niet een band waar de popliefhebber hard op ging. Poptempel Paradiso was die avond dan ook maar voor de helft gevuld, toen Robinson Crusoë en zijn kornuiten klokslag 21 uur met oorverdovend speakergeruis het startschot voor hun afscheidstoernee gaven.

Door de muren tussen zaal en voorportaal heen, kon Jeffrey horen hoe de motherfuckers van Embodiment het openingsnummer van hun nieuwste album Copland inzetten. Copacobana werd met gejuich ontvangen. Klapvee, mopperde Jeffrey, kritiekloze bierzuipers. Om 19:30 uur waren ze binnengevallen, met of zonder gekleurde kuif of hanekam, met of zonder piercings in neusgat of oorlel, met of zonder gescheurde kleren en onmogelijke bandnamen op hun opgefokte t-shirts. Drijfnat, apestoned, ladderzat, of alledrie. Gewerkt als een paard had hij in een chaos vol getrek en geschreeuw, de alternatievelingen wilden allemaal als eersten hun drijfnatte jassen dumpen. Tegen negenen waren de laatste cocksuckers binnengedruppeld. Hoog tijd voor de eerste joint. Hij rolde ze altijd voor. Dat spaarde tijd.

Midden jaren negentig was het. Een rottijd, vond Jeffrey, je moest verdorie alles zelf doen. En alles zelf doen, daar had hij toevallig helemaal geen zin meer in! Do It Yourself... Kijk wat er terecht was gekomen van dat punkideaal. Stond hij hier een beetje voor garderobejongen te spelen. Terwijl het binnen in de grote zaal allemaal gebeurde! Hij, Jeffrey, moest dat podium op, niet dat stel wannabes van Embodiment. Tuurlijk was het best een goeie rockband. Maar die irritante keyboardzangeres maakte het allemaal veel softer dan voorheen. Het schatje van de charismatische bandleider. Twee vliegen in één klap,moet Robinson Crusoë gedacht hebben: een fotomodel op het podium, en je hoeft het thuisfront niks uit te leggen als je weer eens de hort op moet.
Jeffrey zuchtte. De jassen bleven maar doordruppelen. Dode rat, zo kon hij het best de stank omschrijven. Waarom stond hij ook moederziel alleen hier vanavond? Hij wist best waarom. Patries zou hier samen met hem staan. Maar Patries was op de schoot van Jeffrey's baas gekropen en stond nu te headbangen bij haar lievelingsband.
Takkewijf. Jeffrey was hopeloos verliefd op haar.
De breedgeschouderde portiers bij de deur, met hun postmoderne paardestaarten, stonden mekaar te dollen. Veel te hard lachten ze, hun gelach schalde door het voorportaal. Af en toe keken ze richting Jeffrey, die in zijn dode hoek steeds meer de pest in kreeg.
Hij nam een diepe hijs van de voorgerolde joint. Drinken deed hij amper nog, blowen des te meer. Je moest toch wat. Bovendien kwam hij altijd precies in de stemming die hem hielp om de buitenwereld te kunnen verdragen.

Lang duurde het niet, of de wiet steeg naar z'n hoofd. Hmmm, dat voelde goed. Jeffrey zuchtte opnieuw. Hij repeteerde met zijn stonerrockband Beaverface tot hij een ons woog. Kraakpanden waren er genoeg om concerten te geven, en af en toe lukte het zelfs om in de kleine zalen van Paradiso en Melkweg op te treden. Maar de doorbraak van Beaverface liet jammerlijk op zich wachten. Elke eerste dinsdag van de maand trok er een golf van ontruimingen door de hoofdstad; in de ME-busjes die een spoor van vernieling achterlieten, schalde dezelfde Drum 'n Bass als tegenwoordig in Paradiso en Melkweg. Het was één grote samenzwering! Dat frustreerde Jeffrey, die overigens nooit zelf in een kraakpand had gewoond, daarvoor vond hij zichzelf te burgerlijk.
Met lede ogen zag hij aan, hoe het allemaal minder werd. En nu stond hij hier weer. Voor de zoveelste keer.
Er was gewoon geen rechtvaardigheid in deze wereld.
Nietsziend staarde hij naar de zee van jassen. Hij moest nodig pissen. Toen een van de paardestaarten zijn kant opkeek, wees hij richting kelder, waarop de paardestaart knikte. Met de joint in z'n mondhoek daalde Jeffrey de trappen af richting toiletten, terwijl boven hem de sterk vervormde gothicmuziek doorbeukte. Links en rechts hingen posters met bands die de komende weken in Paradiso zouden spelen. Zijn Beaverface stond er natuurlijk niet bij. Van het schoteltje nam hij een paar hartvormige, roze snoepjes en stak ze in zijn mond. Laat hier je hoop maar varen, las hij op de tegeltjes terwijl hij z'n gulp openritste en z'n piemel te voorschijn haalde. Het duurde even voor de lang opgehouden urine op gang kwam. Jeffrey sloot zijn ogen. Er was toch niemand die hem zag. Eindelijk begon hij bevrijdend te pissen.

Terug op zijn plek van arbeid staat er niemand op hem te wachten. Jeffrey steekt een verse joint op. Een levend lijk van een roadie is begonnen om de merchandise van Embodiment uit te pakken. Dozen vol cd's, singles en vooral heel veel t-shirts worden door dit lijkbleke monster opengetrokken. Daar komen de prijskaartjes al te voorschijn. 25 Gulden per stuk, toe maar, nog kapitalistje spelen ook, denkt Jeffrey grimmig. 't Kan verkeren.
Lange tijd gebeurt er niets. Af en toe druppelt er een verlate fan de Paradiso binnen. Zijn gedachten dwalen af naar Patries. Haar ontblote tanden als hij weer 'ns een grapje maakt, haar heerlijk ruikende krullen, dat strakke kontje. Straks zal ze vast zo'n t-shirt kopen. Een shirt van Beaverface draagt ze niet. Jeffrey voelt een pijnscheut opkomen in zijn borst.
Ach, ze vindt hem best leuk en aardig. Maar zoveel jongens zijn leuk en aardig. Jeffrey kan gewoon geen grip krijgen op die zelfbewuste hoofdstadwijven. Flirten ja, hem opgeilen, maar hij fietst altijd in z'n eentje terug naar de claustrofobische zolderkamer in Slotervaart, de ziel onder de arm en een erectie in de broek. In het multiculturele ghetto is masturberen zijn tweede natuur geworden. Hij heeft er geen zin meer in. Hij heeft er gewoon geen zin meer in.

Zijn oog valt op een lege klerenhanger aan de muur, tussen de opgehangen Embodiment-t-shirts. De gespreide benen van Patries...kon hij er maar naartoe zweven...haar tussen haar benen likken... Terwijl Jeffrey verder fantaseert, begint om de klerenhanger heen alles te draaien. Zijn onhoudbare verlangen naar Patries neemt fysieke vormen aan; stofdeeltje na stofdeeltje vermenigvuldigt zich rondom de klerenhanger in een dermate razend tempo dat hij, Jeffrey, alleen maar als een apestonede getuige z'n eigen transformatie kan gadeslaan. Kan hij de gedaanteverwisseling al tegenhouden, dan is daar geen enkele reden toe. Want nog nooit heeft hij zich zo goed gevoeld. Wat er nu met hem gebeurt, dat is de shit, man! Hij bevindt zich in het paradijs...in Paradiso...een paar radijzen...hij begint iets te belichamen, iets anders, het Andere, whatever, wat maakt 't uit, weet je, de taal in z'n hoofd verweekt, z'n geest verwelkt tot hij wegdrijft en er niets meer overblijft van de oude Jeffrey, z'n ik opgelost, getransformeerd tot t-shirt, verdwenen, gewoonweg verdwenen in een gelukzalig nirvana, alsof er niets aan de hand is.

En aan de gelukzaligheid komt voorlopig nog geen eind. Want even later stort een bezwete Patries zich samen met tientallen gelijkgezinden op de koopwaar. Een briefje van vijfentwintig gulden tussen haar tanden, wurmt ze zich geraffineerd naar het rampzalig kleine tafeltje, dat bezoekende bands door de Paradisoleiding altijd krijgen toebedeeld.
Veel tijd om een t-shirt uit te kiezen, heeft Patries niet. Veel tijd heeft zeook niet nodig, want haar oog valt ogenblikkelijk op het glitterende t-shirt in het midden. Een gekleurde draaikolk, met de naam Ecafrevaeb er boven; klinkt goed, vindt Patries. Ze wappert het geeltje voor het gezicht van de roadie, wijzend naar het shirt. Deze drukt het grijnslachend in haar handen. Er ontbreken twee voortanden. Heeft iemand z'n motor in je bek geparkeerd, ouwe rukker, roept Patries naar de Amerikaan, die gelooft dat ze hem uitnodigt voor een blowjob. Oh yeah, sure, baby, see you later, roept de sucker terug.
Op de dames-wc in de kelder staat een trits piepjonge meiden, hun coole jasjes nog aan, zich op te tutten. Zometeen barst het Drum 'n Bassgeweld weer los. Patries verovert een lege plee, pleegt plichtmatig een plas en kijkt even later onzeker van zichzelf in de spiegel. Het shirt zit een beetje te strak. Dat geeft niet. Zo komen haar tieten nog beter uit de verf.
Wat is er aan de hand bij de garderobe? Patries is amper de trap opgelopen of ze wordt meegezogen in een stormloop op de jassen, niemand kan z'n eigen jas terugvinden, een vechtpartij ontstaat, de paardestaarten slaan onmachtig, niet meer lachend, om zich heen. Waar is de garderobejongen, als je hem nodig hebt? Jeffrey?! denkt Patries.
Bij het uitspreken van die naam voelt ze hoe de tepels onder haar spiksplinternieuwe t-shirt keihard worden.

Verhaal...

2010-10-27T09:50:00.004+02:00

Bono Jensen

Bono Jensen werd die middag in z'n eigen bed wakker. Hij mocht wel 'n beetje opschieten, over een half uur gingen de winkels dicht. Zonder fotorolletjes zou de klus van vanavond heel zeker de mist in gaan. Zaterdag bloody zaterdag.

Bono rolde uit bed, zette zich op de pleepot en liet een knetterende bierscheet aan z'n poepgat ontsnappen. De dag kon beginnen. Twee alkaseltzers later stond hij onder de hete douche 'in the name of love' mee te blèren. Weldadig stroomde het hete water over zijn magere lijf. Langzaam kwamen de beelden van afgelopen nacht op z'n netvlies terug. Bono glimlachte. Hoe Adam met zijn kontje nichterig tegen een pilaar opreed; hoe Edgar zijn gitaar in het drumstel van Harry ramde; hoe de meisjes zijn naam scandeerden als hij zijn grote idool nabootste: Bono, Bono... Ah, wat voelde het goed om met het wijsvingertje naar de hemel te wijzen, vervolgens met datzelfde vingertje een meisje uit te kiezen en met haar op het podium te dansen! In de huid van Bono Vox kruipen was meer dan een rol spelen, het was een belichaming.
Goede popmuziek was niet alleen een medium. Het was opium. Opium voor het volk, met Hem als tolk.
Jensen spoot een flinke klodder Axe Vice ('makes nice girls get naughty') op z'n borst, wreef zich er helemaal mee in en spoelde zich af. Scheren deed hij later wel, bovendien maakte een baardje hem sexy. Hij schoot in een van z'n voorgescheurde spijkerbroeken. Waar lag ook weer dat door de grootmeester zelf gesigneerde t-shirt met ACHTUNG BABY erop? Hij kon zich niet herinneren waar hij het vannacht had neergesmeten. Ah, daar lag het al, achter het bankstel. Het stonk nog naar gisteravond. Dat bracht geluk.

Buiten scheen een waterig zonnetje. Verscholen achter de glazen van zijn spiegelende zonnebril zag de wereld er nog steeds bedreigend uit. Overwichtige ouders riepen puffend hun kinderen na, die luidruchtig met een ijsje of een worstenbroodje in de hand de winkelstraat doorkruisten. Bono had het gevoel dat ze naar hem keken, maar dat kon ook gezichtsbedrog zijn. Kinderen haatte hij niet, ze deden hem alleen teveel aan z'n eigen jeugd denken. Ingehuurde studenten waren her en der al bezig de verkoopborden binnen te halen.
Het leuke meisje dat hij achter de kassa van Matas (de Deense Kruidvat) hoopte aan te treffen, had zich ziekgemeld, deelde een mannelijke collega droog mede. Teleurgesteld stopte Bono de vier fotorolletjes in de binnenzak van z'n leren jack.
In café Kafka zat het bomvol met volk dat het weekend probeerde weg te drinken. Op het terras bestelde hij een Wiener Melange. Quasi geïnteresseerd bladerde hij door de stadskrant. Als middel tegen zijn kater was het niet verkeerd om het goede gevoel nog eens op te roepen. Het was de vier jonge Deense muzikanten aardig gelukt om op de echte U2-leden te lijken. In het artikel werd zelfs gesproken van 's lands beste U2-coverband; een hele prestatie, als je besefte dat er tientallen van dat soort bands waren in Denemarken. De loftuiting kwam overigens niet als een verrassing. Bono Jensen had het artikel namelijk zelf geschreven. Natuurlijk ondertekend met z'n eigen naam: Jens Jensen. Jens, de naam die zijn ouders hem in een grijs verleden hadden gegeven.

'Ik wil rennen. Ik wil me verschuilen. Ik wil de muren neerhalen, die me gevangen houden. Ik wil naar buiten reiken en de vlam aanraken, daar waar de straten geen naam hebben...'

Afgelopen zomer was hij veertig geworden. Op 13 juli 1985, vijfentwintig jaar geleden, naar aanleiding van LiveAid, was zijn obsessie met de Ierse rockband en in het bijzonder met frontman Bono Vox begonnen. Als een bezetene verzamelde Bono Jensen cd's, bootlegs, video-opnames, singletjes, interviews, concertposters...je moest er toch niet aan denken dat Bono Vox tijdens een concert in Boedapast in 1992 profetische woorden had gesproken zonder dat hij, Bono Jensen, daar weet van had.

Je zou het niet zeggen als je op het terras koffie zat te drinken, maar Denemarken was een land in oorlog. Het hoogtepunt van Bono Jensen's carrière was ongetwijfeld het recente bezoek aan de Deense strijdkrachten in Afghanistan geweest. Als dominostenen lieten de Deense soldaten het leven ver weg in de onherbergzame woestijn. De overgrote meerderheid van de Deense bevolking bleef onverminderd loyaal, desalniettemin rees meer en meer de vraag waar al die lijkenzakken vol jonge Denen eigenlijk goed voor waren. Bono Jensen had z'n beste beentje voortgezet daar ver van zijn bed, aan hem zou het niet liggen. 'Geloof in het goede van jullie missie. Wees trouw aan je eigen kracht. Geloof in jezelf. Er is meer tussen hemel en aarde. Onrecht moet bestreden worden. Geef niet op, anders is de dood van jullie kameraden voor niets geweest'. De hoopvolle boodschap van de U2-coverband ging er bij de soldaten, van wie sommigen tijdens het optreden een traan wegpinkten, in als koek.

'Eén man komt, in de naam van de liefde. Eén man komt, en gaat. Eén man komt hier om te getuigen, in de naam van de liefde, één man, in de naam van de liefde, in de naam van de liefde...'

De trip naar Afghanistan was een regelrechte adrenalinekick. Terug in zijn appartement in Haderslev, viel Bono Jensen in een gat. Door het concert van gisteren kon hij z'n ellende even vergeten, maar nu raakte de man met de hamer hem weer bikkelhard. God, wat zag hij op tegen de klus van vanavond! In De Maneschijn speelde het Amerikaanse gezelschap Seven. Omdat een van hun nummers was gebruikt bij het immens populaire computerspelletje BattleMinds, moest hij er van dat varken van een hoofdredacteur naartoe. Hij zuchtte ontgoocheld. Een rockband zonder zanger, met wie moest het publiek zich in godsnaam identificeren? Hopelijk werd hij niet al te dronken, dan zou hij die Amerikanen na het concert aan een kruisverhoor onderwerpen.
Allerliefst was hij vroeg onder de wol gekropen met een fles whiskey als sparringpartner. Kutzooi!Op de bodem van de Wiener Melange bleef een bruin laagje suiker liggen. Bono Jensen legde dertig Deense Kronen op het schoteltje en maakte zich zonder een van de vele bekende gezichten om hem heen te groeten uit de voeten.

De Maneschijn is nog niet voor de helft gevuld als de vijf mannen van Seven (genoemd naar de roemruchte film met Brad Pitt en Kevin Spacey) het verduisterde podium opkomen. Vooraan gaapt een gat van wel vijf meter. Middenin dat gat bevindt zich een man, zijn naam is Bono Jensen en rondom zijn hals bungelt een peperdure camera, waarmee hij als een bezetene foto's begint te maken zodra de eerste fragiele gitaartonen hoorbaar worden. De zaal babbelt gewoon verder. De meesten zijn hier alleen omdat ze als vrijwilliger gratis binnen mogen. Slechts een enkeling neemt een aandachtig luisterende houding aan, ssssht sissend naar de anderen. Hun geklets wordt na enkele minuten overstemd door een fenomenale geluidsmuur die de band optrekt na het intieme intro. De heavy metalfreaks onder de aanwezigen staken hun geleuter en laten deze gelegenheid om te kunnen headbangen niet aan zich voorbij gaan. Nummers vol dynamische afwisseling worden in het komende uur professioneel door de band aan elkaar geregen. Het kost weinig moeite het publiek ervan te overtuigen dat hier een portie audiogeweld ten toon wordt gespreid zoals nog nooit in het provinciestadje is vertoond. Op de herkenningstune van BattleMinds wordt zelfs en masse meegeklapt.
Met zijn op maat gesneden oordoppen diep in de oren gepropt en voortdurend een biertje binnen handbereik probeert een steeds wanhopiger wordende Bono Jensen de ziel van deze band vast te leggen. Ondanks hun uitbundige fysieke bewegingen valt er echter van de gezichten der muzikanten weinig tot niets af te lezen. En van de gezichten moet hij het hebben. Pijn, vreugde, eenzaamheid, verlangen, verleiding; als Bono zich de moeite had getroost om te luisteren, had hij kunnen horen dat alles wat hem bezighoudt in de muziek verwerkt zit. Maar dat gaat allemaal aan hem voorbij. Stuurloze takkenherrie, hij heeft de krantenkop van maandag al klaar.
Na een kwartiertje geeft hij het flitsen op en biertje na biertje aanslepend probeert hij her en der in de zaal een praatje aan te knopen met een leuk meisje. Als dat uiteindelijk mislukt, legt hij zijn hoofd op de bar; no line on the horizon, denkt hij, nergens een lijntje coke aan een horizon van bierflessen te bekennen. Na de laatste toegift en het wegstervende applaus spoedt Bono Jensen zich langs de bühne richting kleedruimte. Het is nog een hele kunst om niet te struikelen over het oerwoud aan kabels dat zich buiten het bereik van de spotlichten bevindt.

Bono Jensen zwaait de deur naar de kleedruimte open. Hij heeft heel wat aan de bandleden van Seven uit te leggen, dat ze aan hun podiumpresentatie dienen te werken, contact met het publiek moeten maken en last but not least een charismatische zanger moeten aantrekken. Iemand als Bono Bono Vox.
De deur achter hem slaat dicht in het slot. In de duisternis die hem omringt, verliest hij bijna het evenwicht. Z'n ogen wennen aan het donker. Middenin de ruimte staat een tafel. Op de tafel staat een doos. Een doosje, van 40 bij 50 centimeter. Hoe verder hij naar de tafel toe schuifelt, hoe sterker de penetrante, bedwelmende geur van verrotting die zijn neusgaten binnendringt. Door de muren heen dreunt de Drum 'n Bass-beat waarmee de DJ van De Maneschijn de binnenstromende meute tot een kookpunt probeert te brengen. De beat valt samen met de aanzwellende hartslag van de high wordende Bono Jensen als deze met z'n vingers de doos open begint te peuteren. Hij voelt nattigheid, haar is het, een natte hond? Kokhalzend ontwaart Bono Jensen een haardos, de bekende zwarte haardos die vastzit aan 'n hem al te bekend hoofd.
In shocktoestand stommelt hij richting nooduitgang waarna hij van een eindeloze reeks spiraalvormige traptreden valt, en een poos buiten westen op een koude betonnen vloer blijft liggen. Hij wil zich oprichten maar is van top tot teen gekneveld, een puntmuts over z'n hoofd getrokken. Om hem heen een chaos van stemmen en geschreeuw, een mengsel van Arabisch en Amerikaans. Door de gaten van z'n muts heen kan hij zien hoe er een monsterlijke rode krab naar z'n wagenwijd opengesperde ogen toe kruipt. Net als de klauw zich naar hem uitstrekt, weet hij zich met vereende krachten op te richten en wankelt hij verder, verder en verder naar een bos toe waar tot in de hemel reikende paarsrode gordijnen hem zachtjes welkom heten, kom maar, Bono, kom maar hier, hier moet je zijn, hier is het goed. Zijn hoogbejaarde ouders, die hij in geen tijden heeft bezocht, drinken thee op een zonovergoten terras van hun verzorgingstehuis. De staartjes van het Matasmeisje wippen ontroerend op. Afrikaanse peuters met opgezwollen buikjes kijken met grote ogen in de camera's van de westerse wereld, alsof ze vragen willen: waarom, waarom? Een Deense soldaat houdt niet op met snikken, tegen Bono Jensen's dankbare schouder aan.

Later zal Edgar verklaren dat hij lang op Bono Jensen's voordeur heeft staan bonken en dat deze daar normaal gesproken van wakker wordt, maar deze keer niet.

De bandleden van Seven, die er vooralsnog het zwijgen toe doen, wachten in hun cel de loop van de gebeurtenissen af.

Tuesday 27th of october

2010-04-29T08:54:00.000+02:00

Somewhere in the afternoon. Again, and again, and again. Dejan tirelessly rewinding the tape, again and again. Me having contact with him through my headphones. Looking over my shoulder to see if he gives the thumbs up. We're rolling, I say, and then Razorblade jr. or Danny start the song. Concentrated, a bit too tense, we start the songs again and again.
This is different from us working in the rehearsal room. Knowing that every tiny mistake will destroy the experience. I don't know if we should have rehearsed this way, recording and listening, focused on every detail. One thing's for sure, in the end the songs will benefit from this drill. And we are not satisfied with a 99 percent version. The right feeling has to be there. It's hard work to get into the zone. But once we're there, we know it, we feel it. We become a unity. For those who checked in later, we haven't played since November, only last week we rehearsed for four days.
For me as the drummer the challenge is to play with as much power as possible, at the same time not to speed up the slow tempo, and playing less and less rolls in fact. This is not easy because there is so much space to play these spectacular fills, yeah, it's a difficult way of drumming for me. But I can hear the difference, when we listen to the track. In the end, for you, the listener, there will be much more to enjoy.

Evening. There have been no complaints today from the neighbor artists. Dejan's girlfriend dropped by, and Boban, and a friend of Razorblade Jr. from Zagreb who's name I forgot. Dejan checks out at 8, to not to miss the No Means No and Victims Family show in Melkweg, legendary band names which bring back some memories from the nineties. We have a pizza in between. The sun shines and life is great. The rough tracks of Improvised Life, Birthday, It Burns and Drowning Into The Night are recorded. Hallelujah!

Attitude, or let's bury this fucking song

2010-04-29T08:49:00.002+02:00

What a day. With four songs to go I thought we were going to be ready by the end of the evening, but no. We worked for seven hours on the brand new song Bury Your Axe. Must have started the damn piece over two hundred times again and again. After a few hours we hated the song from the bottom of our hearts. And the song probably started to hate us. It was a cursed session, because right when we thought we had it, something had gone wrong with the recording and we had to start all over again. I noticed how my right foot began to protest, especially at the start of the song I could hardly play a double stroke. Against my principles, for relaxation purposes I had a beer in between (drinking and playing drums don't work for me). Slowly but gradually our minds became one. We pushed the song to its extreme. It became better and better, that much I have to admit. Razorblade's left shoulder is red because of the weight of his guitar, build by Mihael (Peach Pit, remember that name). Danny's fingers are blistered, what's in a name. My armpits are red because of the sweat. Thank god for Dejan's patience with our fucked-up trip. But we have no other choice than to play until the song is played exactly the way we want it.
So next time you listen to Bury Your Axe, remember it was build in a day, just like Rome. Enjoy.

Pent-Up, by Gloria

2010-04-25T11:30:00.003+02:00

Take a deep breath, you're gonna need it

Being the front woman in Kanipchen-Fit, Gloria knows very well how to express herself. Those who have seen and heard this in New York and Amsterdam based band, will have a hard time to separate Gloria's powerful voice and authentic stage appearance while reading her words in this book. And why should they, here's an example where the personality only adds more to the enjoyment of her work on paper. It's hard to stop once you start: Gloria drags the reader by the neck and her world is not always a pleasant one. Big city insanity (New York), racism and violence, but also tenderness and love. Gloria masters both the screaming and the whispering, and this quality makes her poetry ever so rich. The rhythm of the poems is pounding pounding pounding because of her effective use of repetition and rhyme. Very personal stuff, no art for art sake but art for the sake of life like we know it so well from Bukowski and Lydia Lunch, to mention but a few soul mates. Kenneth Patchen's Nice Day isn't far away either when stumbling upon the title 'There was a tree'... One favourite among many is 'Into the frying pan', a great hilarious song from Kanipchen-Fit about a woman being ordered by her husband to jump into a frying pan. One other favourite is Marvellous Martin (“Spark/You made a mark on my life”), a fine portrait of Martin Luther King. This book is itself a spark in today's never ending stream of escapist crime lit and pretentious poetry: Gloria's message is clear but not too clear, her poems are for everybody to understand, not because they are too simple, but simply because they are to the point. All in all a pleasant swim in Gloria's rivers of heartfelt words. Take a deep breath before you jump, you're gonna need it. I'm already looking forward to her next publications.

PENT-UP
Author: Gloria
Published by Delicatessen Zeeburg, 2010
Sumatrastraat 32, Amsterdam
www.delicatessenzeeburg.nl
10 euros

www.myspace.com/kanipchen-fit
http://marchurkmans.blogspot.com
www.myspace.com/blistersamsterdam
www.myspace.com/ghostshipwhorehouse

Some background tunes to the final soundtrack

2010-04-24T14:18:00.002+02:00

Tuesday April 20th 2010

Today is the day, today the rehearsals for the Blisters recording session will begin. Maybe not a big event in the history of mankind, but certainly special for a few individuals on this lonely planet. And hey, isn't it there were historical events start, where a few people come together and bring a mutual dream into existence?

As the drummer in the band, I will write about the experience the next 1,5 week. It could be interesting to read about the drummers' perspective. This doesn't happen very often.
I'm very excited, and I'm happy to be a part of it, to be in shape for this decibel marathon. This is going to be blood sweat and tears! Tears of happiness, I hope. I rehearsed the songs already in Danmark, and I'm sure that my band mates did the same in Amsterdam.

This band coming into existence again in 2009, one year ago, is something of a miracle. Who would have thought this after the bands disappearance from the face of the earth in 2000, after two years, two cd's, two tours to the Baltics, collapsing after having reached a fair underground status in short time? Who would have thought that these three individuals ever would share the same stage again, after our catastrophic ending on a sad stage in Banja Luka, Serbia, at the very last day of the otherwise succesful tour?

Until 2009.
Then, after an unlucky love affair, the drummer decided to return to Holland and to contact the two guitarists, who luckily were on speaking terms again.
It took only a first rehearsal to realize, not only that the Blisters vibe still was alive and kicking. No, without going into 'sad but wiser' situation reflections, it appeared that the band seemed stronger, more focused, more destroying than ever. We had a lot of fun, too!
We decided not to play the songs from our cd anymore. A couple of never recorded songs were dragged by the balls in the rehearsal room and formed into explosive entities, and both guitarists came with ideas for new songs, too.
In November 2009, after a few months of rehearsals, Blisters was ready to hit the stage again. Both in Amsterdam and Haarlem the band rocked the boat.

But then, panic in the ranks!
Amazingly and seemingly stupid, the philosophical drummer decided AGAIN to move to Danmark.

How on earth could we continue Blisters with again 700 kilometers dividing us from the rehearsal room? It took an alcoholic session to be convinced that another strategy, another approach still could work. No longer the two times a week drill, as most bands are familiar with. No, the future belonged to intensive sessions of one week, maybe two, before a tour or a recording session.
A strategy with advantages and disadvantages, which can be discussed for hours, but the fact remains that Blisters at this very moment remains in exactly this situation. We have a 1,5 week rehearsal and recording experience ahead of us, six songs which will be turned upside down and inside out and spit out again.

These are the songs:
1 Improvised life
2 It burns...
3 Drowning into the night
4 Birthday
5 Hardheaded Hannah
6 Exit, please
7 Erect and roll
8 Bury your axe
Seven and eight are brand new.

Blisters is a what could be called an old school noise rock band in the spirit of Zeni Geva and Trumans Water, Caspar Brøtzmann Massaker, Swans and Unsane, US Maple and Don Caballero. Two cd's are released until now, song based 'Pancakeheavenradiohell' (1999) and improved 'Three wounds for everyone' (1999). The third cd will be recorded from april 26th to april 30th in Amsterdam. On guitar there's Danny O'Really and Razorblade Jr., on drums Marc Hurkmans. The sun is shining and I will get back to you later.

Marc Hurkmans

Squealing pig

2010-04-24T14:17:00.002+02:00

Wednesday 21th of April

Destroyed the skin of the snare today. It turned out that a top on one of my drumsticks was sharp. Its evening now and I have a roar in my ears. Definitely have to buy earplugs tomorrow. Played the set two times today, eight songs, six old, two new. Putting every detail into its place. We even skipped a part of Birthday. Communication couldn't be better. “So you start with the squealing pig part, and the squealing pig returns at the end”. That kind of stuff.
Razorblade Jr. invited me in his radio show between 18 and 20 o'clock (http://dfm.nu). As always my good friend was so enthusiastic that I started actually to believe in what I do after a while. We played some songs from Blisters, and I read a few lyrics from my book 'Celebrate the nothing'. Talking about my background, wondering about the listeners at home, who on earth could be interested in who I am. I had a radio show myself, in that same studio, so it brought back a lot of memories.
Generally Amsterdam is overwhelming me. Again. Of course. Everything's all right as long as I am active and forgetting all about the years filled with love and friendship I had with my ex-girlfriend. We lived here for ten years. After today's rehearsal I was exhausted and I missed my children very much. Had to call them right before the radio show. Just to hear their sweet voices made my heart start beating again.
All these people in the streets, rushing by, the vast amount of beautiful women, it leads to a numbness in my stomach. Almost as if I'm only at home in the world of my own creation. Does this never stop? Only for short moments, while playing, writing, being with my children and of course while having sex.
We even talked about death in the show, on a serious level. If I were afraid of death? I think I answered yes, I don't recall very much. I did say though that I'm a lover of life and don't want to choke on memories when I'm 93 years old, something like that. This in a radio show with the loudest rock music imaginable. God knows if we made sense.

Sharp nails from mister Life

2010-04-24T14:16:00.000+02:00

Thursday 22 October

Today is sharp nails day. Sharp nails from mister Life. It's a line from our epic song called 'Exit, please'. Again our communication goes swell for six hours. 'So you come with your sharp nails only at the second round, not the first one...'. I'd like to quote more but I think it's because of my concentration on the drumming that I forget most of it. Danny wears again his American Heritage t-shirt. Aren't they calling themselves 'American Fucking Heritage' these days? A Mandelbrot Set-shirt covers the shoulders of Razorblade jr, who after a couple of hours informs about my big arms, am I working out in Denmark or what? Actually I do, four times a week, it's as normal as breathing to me by now, to which Danny adds that I must have a boring life in Danmark. Hm. I guess the band name on my shirtless army green t-shirt should probably be The Bored Workout Boy from Painmark or something.
Today Razorblade Jr. called us to say he would be a bit later, which gave Danny and me the opportunity to jam with some good old Plastered material. Actually mostly the song 'And God said...', which we played yesterday on the radio. We're in the middle of the jam when Razorblade finally comes in making some kind of statement, I forgot which.
Bought some earplugs and I'm thankful for that. We play loud. We are a loud band. I'll also have to buy new drumsticks, because I still have a few pairs but they're all damaged after these rehearsals.
The people here at Volta are unbelievably sweet to us. Not only do they tolerate the loudest band that ever played in their rehearsal rooms. No, Gert even tanked me yesterday for telling that the skin of the snare was broken. And now Maggy even comes with a second crash cymbal. Makes the whole atmosphere even more relaxed. Danny confirms this after a few hours, while he and Razorblade work hard on the first half of Exit, Please, which is guitars only. Also next week in the studio we shouldn't be bothered when things might go wrong. One thing I know: we can not be more prepared than we are now.

Afterparty
After the rehearsal I rush to Paradiso where Kanipchen Fit plays at 18 'clock, as a part of a book presentation by Hester Carvalho, a well known pop journalist working at NRC Handelsblad. To my amazement, the upstairs room is packed with people when the band starts to play. Bas Jacobs from the amazing club Delicatessen (and from Pfaff and and and...) says hello and brings me a beer. Arnold, the new singer in The Ex, pats me on my shoulder, he's actually talking to legendary GW Sok, the ex-singer in The Ex for thirty years. Gloria on vocals is wilder than ever. They play with a drummer now, Maarten (Dress) and this gives the songs even more power. A lot of snobbish people who came for the book presentation cover their ears or disappear, which gives me the chance to plough towards the stage, where my good friends John Prop, Louisa Lilani, Gert Verbeek and again Bas Jacobs are enjoying the gig. So good also to talk again with Arnold, and with Kanipchen's soundman GertJan, who always was very much into Blisters and who helped us out many times. Talking with GW Sok about me living in Denmark makes me realize how much I enjoy being among these kind and creative people, and how isolated it is for me to live I a small town like Haderslev. Hester arranged some after party in an Irish pub across the corner and John Prop and me decide to check it out. Gloria is there and signs her new book 'PENT-UP' for me. Upstairs we talk and drink for hours and time flies like a fly in the wind.
Mister Life's sharp nails were definitely away this day and I'm happy to hear that many people look forward to the release of the Blisters CD later this year.

AND ON THE FOURTH DAY GOD CREATED BLISS

2010-04-24T14:14:00.000+02:00

April 24, 2010 - Saturday

On this fourth day of our rehearsals we played the set of eight songs twice again. During the second time I could feel my mind melting and I began to confuse certain song parts. My body just kept playing while my ears remained bombarded by our wall of noise. Especially the parts where the guitars create an inferno of feedback and noise and where I dont play at all or just bang away on the cymbals, bliss almost becomes a living and breathing entity in our tiny practise room, outside world excluded, nothing more there than us in the middle of the fire storm. The art is of course not only to create the noise but to control it, to slowly build up towards it during the song. Now that we had a few days in a row to really work on the songs, we managed to do this.

Razorblade Jr is now active with perfectioning his lyrics, I respect it that he takes this very seriously, where every word has to be in its place. I simply can not wait until we have these eight monstersongs on tape. But I also look forward to be a part of the kitchen and create the hottest dishes. yes, be prepared to burn your tongues, dear reader! Not to pat us on the shoulder but I think we are about to create a masterpiece, a trbute to the soul and spirit of noiserock if ever there was one.

From monday to friday I will get back to you straight from the studio in Amsterdam, if there is an internet connection to be found there of course.

Tonight there is Zeni Geva in Worm, Rotterdam, our japanese heroes who among many things prove that a band can be heavy as f... even without a bass player.
One of their songs, Whiteout, is exactly what I tried to describe before. This phenomenon of snowblindness where all contours disappear...yea, white light white heat...

Laterius, brothers and sisters

Marc

Ghostship Whorehouse almost ready for studio

2010-03-30T21:19:00.002+02:00

March 30th
Some unfinished thoughts before diving into a studio
By Don Marco
Ghostship Whorehouse are almost ready to enter the studio on Saturday. Working on three songs. Some will say, that’s too much on one day. Others will record 12 pieces or more.

In june 2009, Glenn and I worked on a piece called Razorblade Runner. After we found a bass player (Christian), Glenn found out very recently he wasn't very satisfied with the middle part. It took us many hours to try all kinds of possibilities. Practising is not just: repeating the songs over and over. In fact we like most to explore new material. There is an eagerness in the band to cross the barriers. We don’t even know anymore how to call what we do. Postrock, mathrock… well, in the end it doesn’t matter, as long as it sounds good.
The other two songs we record on Saturday are Glenndale Memorial Marc (yes, called after Michael Jackson’s burial grounds), and All you need is some fucking manners. We decided not to record our 15 minutes symphony All you need is the time you don’t have yet.
Other bands might be jealous about our working conditions. We have a rehearsal space for zero money. Ok, we have to share it with a few other local bands and their mess.
This week Glenn has a holiday and me, I’m working now and then, going to two schools to learn the Danish language. This means we have a lot of TIME on our hands. And that’s good, because than we can waste a lot of time in the rehearsal room. I guess we’re the hardest working band in this little town, Haderslev. You don’t have to work hard to reach that status. Then we’re the only ones who play this kind of stuff.
We can’t wait to record some songs and arrange some concerts both in Denmark and Amsterdam, maybe Hamburg, Flensburg…

As a 43 year old fart I’m still happy to play the drums, to play ‘rock’ music. It could be worse. People get tired. They get settled. They give up. Getting cynical... Sometimes I wonder if it would be wise to do the same, especially when everything around you screams for normalcy, but I guess it’s not an option for me to quit playing.

A long slow screw, by Eugene S. Robinson

2010-01-28T13:10:00.001+01:00

Eugene S. Robinson, A long slow screw. Hydrahead, 2009

Eugene S. Robinson is a multi-talented artist to say the least. Best known as scary exhibitionist lead singer in long time heavy rock band Oxbow, he’s also a feared fighter, a journalist and writer. Robinson’s tour diaries (to be found on the Oxbow website, http://www.theoxbow.com/), and I’m not only saying this because I myself am a sucker for this kind of stuff, are a tremendously enjoyable read. Not only because we get a direct insight in this particular band’s experiences on the road, but also as a documentary about the underground music scene itself and how it is to make it, or rather: not to make it, but still to hit this road over and over again. To be honest I expected yet another brilliant expose on the band’s tour de force across the ignorant globe, but none of that in ‘A long slow screw’. Although we are not that far away from the Oxbow universe of violence sex solitude money longitude power, the book is fiction from start to finish and very good fiction at that. Those who are familiar with Oxbow will find it a bit difficult at first to start reading and not thinking about Robinson, but as the story unfolds the main man disappears to the background and this may even be the biggest compliment to make: the style, the writing is so good that it doesn’t take long before the reader gets absorbed by it. And what do you want more? You can clearly see that it gave the author a lot of pleasure to write this book and well, shared pleasure works accumulative, it’s addictive. Now I’m not very much familiar with crime literature, nor do I want to go into comparisons with the likes of Norman Mailer and James Joyce as the book cover bombastically does. The only similarity which comes to my small mind is Charles Bukowski’s Pulp, also a very entertaining crime novel. The hero in A long slow screw is Jake and in New York, somewhere at the end of the seventies, in a violent robbery where he kills two jewish bank employers he manages to steal some very expensive diamonds. Hunted down by some local mafia bosses, whom he naively sort of tries to cooperate with, together with his beautiful girlfriend by the wonderful name of Easy, Jake stumbles from one fuckup into another. Meet Joe, a screaming fat fuck of a money maker, meet Blue, gay gentleman scary bastard, Blue’s two butchers Nock and Nack (reminding of the two who pick up poor Joseph K. in Kafka’s The Trial) and meet Mike, Jake’s sandal wearing bookseller, seemingly harmless but with an unexpected angle towards the explosive climax. A 100% Bonny&Clyde/NaturalBornKillers story with enough fuckyou’s on each page and recognizable Tarantino-dialogues to keep you more than entertained until the end, an end which of course should not be revealed here since you might want to purchase this fine book and read it yourself. Which you should. For those whose mother language is not American, keep a dictionary or rather a slang dictionary at hand, to not miss the many subtle jokes (I’m sure I missed too many). Knowing damn well that a music audience is not necessarily a reading audience, quit on the contrary, I strongly recommend for all you Oxbow fans to give it a try, if only it were to make this book a bestseller which it and its multitalented maker truly deserve.
Don Marco

2010-01-13T15:59:00.002+01:00

Marc Hurkmans.

In het jaar 1967 uit de Limburgse klei getrokken.
Op zijn achttiende begint hij een dagboek, op zijn twintigste verschijnen de eerste gedichten.
-Tussen 1989 en 2001 tien dichtbundels in eigen beheer, waarvan eentje in het Engels. ---Maker/bedenker van oa. het Blad van de Anarchie, New Rage en Outcast.
-Redacteur bij actieblad Ravage 1996-1998.
-Drummer en zanger in GoneBald, Scanimal, Plastered, en het sinds kort herrezen noiserocktrio Blisters.
-Vanaf zijn debuutbundel ‘Nu Ik Niet Meer Onder de Mensen Ben’ in 1989, beweegt het dichtwerk van Marc Hurkmans zich tussen abstract expressionisme en lyrisch impressionisme. Of, om met hemzelf te spreken, ‘nu eens door de korte bocht, dan weer met een grote bocht om de hete brei heen’. Literaire helden heeft hij vele, maar vooral Charles Bukowski en Paul Celan dienen hier te worden genoemd. Die hij overigens nooit geprobeerd heeft na te apen.
-Beelddichten, verkapte rapteksten, hermetiek: het experiment wordt nooit geschuwd. Onder de oppervlakte van een schijnbaar zinloos apocalytisch doemdichten, schuilt in feite een bezielend nihilisme, broodnodig medicijn voor de huidige tijd-geestloosheid. De vaak filosofische gedichten zullen, mede door de vele woordgrappen en dubbele bodems, voor de lezer die verder kijkt dan de neus lang is een voortdurende bron van genot zijn.
-Hurkmans’ nieuwste bundel heet 'Een grandioze mislukking' en draagt als ondertitel: Gedichten voorbij de liefde en de kunst.
-De tweede bundel met Engelse teksten ligt ook klaar op de planken, getiteld 'Celebrate the nothing'.
-De eigen beheerbundels worden op den duur opnieuw gebundeld onder de naam 'Bibliotheek van de vergetelheid'.

-Betrad Marc Hurkmans de eerste tien jaar (1989-1999) van zijn dichtersloopbaan veelvuldig de podia (oa. onder het pseudoniem Manik Marc), de tweede tien jaar (1999-2009) werden en worden vooral besteed aan het perfectioneren van het oeuvre.
Marc Hurkmans is niet van gisteren, geen eendagsvlieg, en niet een dilettant die uit is op goedkoop applaus op de zoveelste poetry slam. Een springlevend stemgeluid in het Nederlands taalgebied, een dichter die met gemak diepgang en entertainment hand in hand laat gaan.

-Marc Hurkmans is ook ex-postbode, ex-nachtportier, ex-magazijnbediende, ex-produktiemedewerker. Hij is trotse vader van Milan (5) en Babette (2).

Werk overzicht (nagenoeg compleet)

Dichtbundels
-Nu ik niet meer onder de mensen ben
-Levenslang
-Iedere dag is het oorlog
-Oogster
-Er is een wak
-Paniek!
-Een briefje met het onderduikadres
-De aarde en de droom
-Wacht niet met je te verbergen tot je opgejaagd wordt )Raamwerk Eindhoven)
-Woonwoordennerf (Raamwerk, Eindhoven)
-Paranoia by the dashboard light

Tijdschriften
-Chreoon, Koto Ba, Heresie, Sequoia (met Hans van Helvert)
-Blad van de anarchie
-New Rage (met Harry Zevenbergen)
-De Jubelkrant!
-Outcast

Vertalingen
-Bey, Hakim, Tijdelijke Autonome Zone.
-Freedom Club, The Unabomber Manifesto (uitgeverij Ravijn, Amsterdam)

Boeken non-fictie
-Het Verloren jaar; desertie en wantoestanden in het Belgisch leger, 1990, (uitgeverij EPO, Antwerpen).

CD's

Blisters
-Pancakeheavenradiohell
-Three wounds for everyone

Plastered
-Gladly bollocked

Scanimal
-Blabberland